وزیر کشور بریتانیا: تبعیض علیه همجنس‌گرایی دیگر نباید از شرایط پناهندگی باشد

وزیر کشور بریتانیا می‌گوید ترس از تبعیض به خاطر همجنس‌گرا بودن یا زن بودن نباید فرد را دارای شرایط برخورداری از حمایت بین‌المللی برای پناهندگی کند.

سوئلا براورمن در سخنرانی در یک اندیشکده در ایالات متحده آمریکا این سوال را مطرح کرده است که آیا اجرای کنوانسیون پناهندگان ۱۹۵۱ سازمان ملل متحد «مناسب عصر مدرن ماست؟»

او استدلال کرده است که قوانین از کمک به کسانی که از آزار و شکنجه گریخته‌اند به سوی کسانی که از تعصب می‌ترسند، تغییر کرده است.

حزب کارگر بریتانیا او را متهم کرده که از اصلاح سیستم پناهندگی منصرف شده است.

ایوت کوپر، وزیر کشور در سایه، از حزب کارگر بریتانیا گفت: «اکنون او متوسل به جلب توجه‌ها (به دیدگاه‌هایش) در خارج از کشور شده و به دنبال یافتن مقصر دیگری است».

کنوانسیون پناهندگان پس از جنگ جهانی دوم تصویب شد و در مرکز آن این اصل وجود دارد که پناهندگان نباید به کشورهایی بازگردانده شوند که ممکن است جان یا آزادی‌شان در معرض تهدید باشد.

وزیر کشور بریتانیا به حضار در مؤسسه راست‌گرای آمریکن اینترپرایز در واشنگتن‌دی‌سی خواهد گفت که «ما اکنون در زمانی کاملاً متفاوت از زمان امضای کنوانسیون پناهندگان زندگی می‌کنیم».

انتظار می‌رود او بگوید: «در حالی که رویه قضایی در این مورد توسعه یافته است، آنچه ما در عمل دیدیم یک تغییر تفسیری از «آزار و شکنجه» به نفع چیزی است که بیشتر شبیه به تعریف «تبعیض» است و همچنین تغییری مشابه "ترس مستدل" به سمت "ترس احتمالا قابل باور" یا «قابل قبول».

از نظر خانم براورمن پیامد عملی این موضوع افزایش تعداد کسانی است که ممکن است واجد شرایط پناهندگی باشند و در نتیجه ظرفیت انجام این کار را کاهش دهد.

به گفته مرکز مطالعات سیاسی اندیشکده مارگارت تاچر، این تعریف به حداقل ۷۸۰ میلیون نفر در سراسر جهان حق مهاجرت به کشوری دیگر را می‌دهد.

این رقم بر اساس تعداد کل افرادی است که ممکن است «ترس موجهی از آزار و اذیت به دلایل نژادی، مذهب، ملیت، عضویت در یک گروه اجتماعی خاص یا عقاید سیاسی» در سراسر جهان داشته باشند، از جمله همه افراد در افغانستان به غیر از طالبان. یا جمعیت مرد اریتره، جایی که سربازی اجباری در نیروهای مسلح هزاران نفر را به تبعید رانده است.

بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، تعداد کل پناهندگان در سراسر جهان بسیار کمتر است و در سال ۲۰۲۲، ۳۵ میلیون نفر به عنوان پناهنده ثبت نام کرده‌اند.

با وجود این که قرار است صحبت‌های خانم براورمن در هزاران فرسخ آن سوی اقیانوس اطلس بیان شود اما در واقع، این اظهارات برای کلیدزدن بحث در کانون سیاست بریتانیا، یعنی وست‌مینستر طراحی شده است.

صبح روز سه‌شنبه، کریس فیلپ، وزیر پلیس به بی‌بی‌سی گفت که تعریف افرادی که وضعیت پناهندگی دارند در طول ۷۰ سال رویه قضایی کش آمده و «کمی طولانی‌تر شده است».

او گفت که این کنوانسیون اکنون «توسط مهاجران عمدتا اقتصادی برای تلاش و درخواست پناهندگی برای جابجایی بین کشورها استفاده می‌شود.»

کنوانسیون پناهندگان چیست؟

در حال حاضر ۶۴ کشور جهان قوانینی دارند که همجنس‌گرایی را جرم می‌دانند. تقریباً نیمی از این کشورها در آفریقا هستند.

با توجه به اینکه بیشتر کشورهای جهان کنوانسیون موجود در مورد پناهندگی را امضا کرده‌اند، برای خانم براورمن دشوار خواهد بود که بتواند این اصلاحات را پیش ببرد. اما، با شروع این بحث، او دوباره در تلاش است تا عزم دولت بریتانیا را برای اتخاذ رویکرد سخت‌گیرانه در مورد مهاجرت برجسته کند.

تیم لافتون، یکی از اعضای حزب محافظه‌کار بریتانیا، به بی‌بی‌سی گفت که «حرف» خانم براورمن این است که: «بریتانیا نمی‌تواند اردوگاه پناهندگان برای کل جهان باشد و به همین دلیل است که ما باید دقیقاً بررسی کنیم که این توافقات بین‌المللی چگونه می‌توانند با دهه ۲۰۲۰ تطبیق داده شوند.»

آقای لافتون گفت این تلاش‌ها برای «اطمینان از این امر است که بریتانیا و سایر کشورها بتوانند همچنان پناهگاه امنی برای پناهجویان واقعی باشند، پناهندگان واقعی که از آزار و اذیت و خشونت و جنگ می‌گریزند.»

انتظار می‌رود اظهارات خانم براورمن بااستقبال گرمی در موسسه امریکن اینترپرایز و در میان بسیاری از نمایندگان محافظه‌کار در وست مینستر روبرو شود.