مردی که با بطری برنج به کره شمالی می‌فرستد

خورشید در آسمان می‌درخشید، اما هوا هنوز در جزیره سئوکمودوی کره جنوبی در ماه آوریل سرد بود. پارک جونگ-او در ساحل ایستاده بود و با نگرانی بطری‌های پلاستیکی پر از برنج را به داخل آب پرتاب می‌کرد - کره شمالی مقصد این بطری‌ها بود.

آقای پارک نزدیک به یک دهه است که این بطری‌ها را می‌فرستد، اما از زمانی که کره جنوبی ارسال مواد ضد کره شمالی را به آن سوی مرز در ژوئن ۲۰۲۰ غیرقانونی اعلام کرد، نمی‌توانست این کار را آشکارا انجام دهد.

این مرد ۵۶ ساله می‌پرسد: «ما این بطری‌ها را می‌فرستیم زیرا مردم همین ملت در حال مرگ از گرسنگی هستند. آیا این کار اشتباه است؟»

در سپتامبر گذشته، دادگاه قانون اساسی این ممنوعیت را لغو کرد. اما، آقای پارک نمی‌خواست فوراً توجه زیادی را به خود جلب کند. او ماه‌ها منتظر ماند و سرانجام ۹ آوریل را برای ارسال دوباره بطری‌های پلاستیکی در روز روشن و آشکارا انتخاب کرد. پیش‌بینی می‌شد که جزر و مد دریا در آن روز شدیدتر باشد، در نتیجه بطری‌ها سریع‌تر به شمال برسند.

او می‌گوید: «این به معنای شروع تازه‌ای برای فعالیت من بود.»

آقای پارک ۲۶ سال پیش از کره شمالی فرار کرد. پدرش جاسوس کره شمالی بود، اما تصمیم گرفت به جنوب فرار کند و همه خانواده را مجبور به فرار کرد. کره شمالی یک رشته عملیات بدنام‌سازی درباره آن‌ها به راه انداخت و سوگند خورد که تک تک آنها را تعقیب کند.

زمانی که او در کره شمالی زندگی می‌کرد، اغلب اجساد افرادی را می‌دید که از گرسنگی در خیابان مرده بودند. با این حال، حیرت‌زده شد وقتی یک مبلغ مذهبی که مرتباً به چین سفر می‌کرد، به او گفت که چگونه سربازان مسلح به استان هوانگهه سرازیر می‌شوند و تمام غلات را در طول فصل برداشت محصول می‌برند و در نتیجه آن کشاورزان از گرسنگی می‌میرند. پیش از این، او هرگز نشنیده بود که کسی در این منطقه غنی تولید برنج از گرسنگی بمیرد.

در سال ۲۰۱۵ آقای پارک به همراه همسرش مرکزی را تأسیس کرد تا بطری‌های پلاستیکی آذوقه را به استان هوانگهه ارسال کنند. آنها با قایقرانان محلی و مؤسسه علوم و فناوری اقیانوس کره در مورد زمان جزر و مد مشورت کردند. در روزهایی که مد و جریان آب سریع‌تر است، تنها حدود چهار ساعت طول می‌کشد تا این بطری‌ها به کره شمالی برسد.

به غیر از یک کیلوگرم برنج، این بطری‌های پلاستیکی دو لیتری حاوی یواس‌بی‌هایی است که آهنگ‌های کی‌پاپ (موسیقی پاپ کره‌ای)، مجموعه‌های کی‌دراما (سریال‌های تلویزیونی کره‌ای) که داستانشان در کره شمالی اتفاق می‌افتد، مانند «سقوط بر روی تو»، ویدئوهای مقایسه دو کره و یک نسخه دیجیتالی از کتاب مقدس را در خود دارند.

آقای پارک معتقد است که از آن‌جایی که دستگاه‌های الکترونیکی مانند کامپیوتر و تلفن‌های همراه رایج شده‌اند، استفاده از چنین محتوایی برای مردم کره شمالی دشوار نیست. «بسیاری از مردم فکر می‌کنند در کره شمالی برق وجود ندارد، اما من شنیده‌ام که پنل‌های خورشیدی زیادی از طریق چین وارد می‌شوند که می‌توانند برای شارژ باتری‌ها به ویژه در تابستان استفاده شوند.»

گاهی اوقات، یک اسکناس یک دلاری در هر بطری گذاشته می‌شود تا گیرندگان بتوانند آن را با ارز چینی یا کره شمالی مبادله کنند. در سال گذشته، نرخ رسمی تبدیل ارز، ۱۶۰ وون کره شمالی در برابر یک دلار آمریکا بود. نرخ ارز در بازار سیاه بیش از ۵۰ برابر بالاتر است.

در طول همه‌گیری، آقای پارک و همسرش داروهای مسکن و ماسک‌ را داخل بطری‌ها قرار می‌دادند که در کره شمالی بسیار مورد نیاز بود زیرا ارتباط این کشور با سایر نقاط جهان قطع شده بود.

اما این زوج فقط مخفیانه می‌توانستند این بطری‌ها را بفرستند چون این کار از دسامبر ۲۰۲۰ ممنوع شده بود. کیم یو-جونگ خواهر قدرتمند کیم جونگ-اون ماه‌ها قبل هشداری علیه فعالانی صادر کرده بود که اعلامیه‌های ضد کره شمالی می‌فرستند و آن‌ها را متهم به نقض توافق‌های دو کره کرد. چند روز بعد، کره شمالی دفتر هماهنگی واقع در کی‌سونگ، شهری نزدیک به منطقه غیرنظامی، که جایگاه بسیار نمادینی داشت منفجر کرد.

این قانون جنجال بسیار آفرید. منتقدان آن را «حکم کیم یو-جونگ» خواندند و دولت تحت نظارت رئیس‌جمهور سابق، مون جی-این را متهم کردند که خیلی مشتاق به سازش با شمال است؛ مسئولان از این وضع دفاع کردند و گفتند که این کار برای حفاظت از امنیت مناطق مرزی و تثبیت روابط بین دو کره بوده است.

"آقای پارک به یاد می‌آورد که:‌«با ما مثل مجرمان رفتار کردند. تقریباً سه سال مدام به اداره پلیس می‌رفتم. احساس خستگی و عذاب داشتم.»

به رغم لغو این ممنوعیت، ارسال بطری‌ها برای آقای پارک سخت‌تر شده است. کلیساها و سازمان‌های حقوق بشری قبلاً کمک‌های مالی می‌کردند که از آن زمان آن‌ها هم متوقف شده‌اند. چند نفر فراری دیگر هم می‌خواهند این بطری‌ها را به وطن‌شان بفرستند در نتیجه هر کدام‌شان هر دفعه حدود ۲۰۰ هزار وون (۱۴۷ دلار) مشارکت می‌کنند.

رابطه‌ آن‌ها با محلی‌ها نیز پس از قانون سال ۲۰۲۰ تیره شده است چون عده‌ای فکر می‌کنند کاری که آقای پارک می‌کند امنیت‌شان را به خطر می‌اندازد.

خیلی‌ها هیچ علاقه‌ای به کاری که قبلاً می‌کردند نشان ندادند و حتی کدخدای دهکده‌ای در آن حوالی که قبلاً به آن‌ها توصیه می‌کردند چه نقاطی برای پرتاب بطری‌ها خوب‌اند و گاهی حتی اوقات با آن‌ها همراه می‌شد.

این بار، آقای پارک مجبور شد که بطری‌ها را پیش چشم بیش از ده پلیس، تفنگدار دریایی و سرباز پرتاب کند. مأموران آماده بودند که نقش میانجی را ایفا کنند ولی از آقای پارک هم می‌پرسیدند که آیا چیز محرمانه و حساسی داخل‌شان وجود دارد یا نه؟

ولی او هیچ وقت خیال دست کشیدن از این کار به سرش نزده است.

آقای پارک می‌گوید: «یک بار شنیدم که یک زن اهل کره شمالی به برنج داخل بطری مشکوک شده بود در نتیجه برنج را دم کرده بود و به سگی داده بود. و چون اتفاقی برای سگ نیفتاده بود، برنج را خورده بود و متوجه شده بود کیفیت‌اش خیلی خوب است. در نتیجه برنج را به قیمت بالایی فروخته و به جای‌اش مقادیر فراوانی غلات ارزان مثل ذرت خریده بود.»

یک خانواده ۹ نفره که از کره شمالی در اوایل سال ۲۰۲۳ فرار کرده بودند می‌گویند که بطری‌ها را دریافت کرده بودند و پیام تشکری از طریق فراری دیگری برای آقای پارک فرستاده بودند. چهار سال پیش، یک فراری زن دیگر نیز از او به خاطر نجات جانش با ارسال بطری‌ها تشکر کرده بود.

آقای پارک بسیاری از دریافت‌کنندگان را شخصاً هیچ وقت ندیده است چون فقط می‌خواسته به مردم کمک کند نه این‌که از او ستایش کنند.

او می‌گوید: «مردم کره شمالی رابطه‌شان با دنیای خارج قطع شده است. آن‌ها بی‌چون و چرا از حکومت تبعیت می‌کنند و از پیامدهای مخالفت در هراس‌اند. این کمترین کاری است که می‌توانم برای کمک به آن‌ها بکنم.»