رقص سوگ، خلسهای جانکاه و ایستادن برای دادخواهی
در بعضی از تصاویری که از مراسم تشییع و یادبود کشتهشدگان جوان اعتراضات دی ۱۴۰۴ منتشر میشود، خانواده درجه اول، خویشان و دوستان آنها در سوگ از دست دادن عزیزشان میرقصند یا کل میکشند؛ رسمی محلی که در میان بعضی از اقوام ایران رواج دارد و ویژه عزیزی است که فامیل و آشنایان به جای مجالس شادی مانند ازدواج، بر مزار عزیز از دست رفته خود جمع شدهاند.
همخوانی، نواختن ساز و دهل، کل کشیدن، زاری دستهجمعی و رقصی خلسهوار در مراسم تدفین و تشییع جوانان بین بعضی اقوام ایرانی مرسوم است و بنابر گزارشها اغلب کشتهشدگان اعتراضات دی ۱۴۰۴ را مردان جوان و حتی نوجوان تشکیل میدهند.
برگزاری مراسمی اینچنینی در روزهای اخیر با توجه به سخنان پدر و مادر معترض کشتهشده در مراسم تشییع، اکنون به نمادی تبدیل شده است از ایستادگی خانوادههای دادخواه به رغم زخمی کاری. دو ویدیو از مراسمی اینگونه نیز که هر چند بازنمایی این رسم در ایذه را نشان میدهد اما مربوط به کشتهشدگان اعتراضات دیماه نیست؛ ولی اکنون و در خلال تشییع جوانان کشته شده اعتراضات اخیر، پربازدید شده است.
یکی از نخستین ویدیوها از این نوع که در شبکههای اجتماعی پربازدید شد، مربوط به عزاداری خانواده پارسا رضادوست از کشتهشدگان جنبش مهسا در سال ۱۴۰۱ در هشتگرد بود و بهنظر میرسد پس از سرکوب اعتراضات دی و کشتار معترضان گستردگی بیشتری یافته است.
این ویدیو نگاهی است به «رقص سوگ» خانوادههای عزادار سورنا گلگون، دانشجوی ۱۸ ساله در تنکابن، سینا حقشناس، معترض ۲۷ ساله در گرگان، یاسین الهی، معترض ۱۸ ساله در شهر ری، سعید تروند، معترض کشتهشده در ایلام و علیرضا رحیمی، معترض ۲۸ ساله کشته شده در اعتراضات تهرانپارس، نمونهای از روشهای گوناگون سوگواری هزاران کشته اعتراضات دی ۱۴۰۴.
