«جیمی کارتر چطور مرا در ایران زنده نگه داشت»

از جمله افراد زیادی که برای رئیس‌جمهور سابق جیمی کارتر سوگواری می‌کنند، اندک‌اند کسانی که می‌توانند ادعا کنند که او جانشان را نجات داده است.

راکی سیکمن، تفنگدار ۲۲ ساله نیروی دریایی ایالات متحده، در سفارت آمریکا در تهران حضور داشت و در ۴ نوامبر ۱۹۷۹ انقلابیون ایرانی او را به همراه ۵۱ آمریکایی دیگر گروگان گرفتند.

این رویداد نه تنها نقطه سرنوشت‌سازی در زندگی سیکمن بود، بلکه بخش عمده‌ای از دوران ریاست‌جمهوری کارتر را نیز تحت الشعاع قرار داد.

سیکمن که اکنون ۶۷ ساله است می‌گوید: «۳۰ روز اول را با دست‌بند و چشم‌بند در اتاقی نشسته بودم و فکر می‌کردم جنگ ویتنام تازه تمام شده و کسی به هزاران سرباز بازگشته از جنگ اهمیت نمی‌دهد. چه کسی قرار است به گروگان‌های ایران توجه کند؟»

سیکمن می‌گوید آن زمان حتی مطمئن نبود که کارتر چقدر به وضعیت آنها اهمیت می‌دهد. این احساسی بود که بسیاری از مردم آمریکا نیز داشتند. بسیاری کارتر را به دلیل بیش از یک سال ناتوانی در بازگرداندن گروگان‌ها سرزنش می‌کردند.

تاریخ‌نگاران سیاسی معتقدند یکی از دلایل اصلی شکست سنگین کارتر در برابر رونالد ریگان - و محدود شدن ریاست‌جمهوری او تنها به یک دوره - نحوه مدیریت بحران گروگان‌گیری بود.

تنها چند دقیقه پس از ادای سوگند ریگان، گروگان‌ها آزاد شدند، هرچند مذاکرات آزادسازی آنها در دوران ریاست‌جمهوری کارتر آغاز شده بود.

سیکمن معتقد است کارتر به دلیل تلاش‌های بی‌وقفه‌اش برای بازگرداندن گروگان‌ها به وطن، شایسته تحسین همیشگی است.

«او مرد خوبی بود که به دنبال راه‌حل دیپلماتیک بود. بعدها متوجه شدم که چقدر عمیقاً درگیر این مسئله بود. او والدینم را می‌شناخت، مراقب آن‌ها بود و در واشنگتن دی سی با آن‌ها دیدار می‌کرد.»

زمانی که آقای سیکمن سرانجام موفق به دیدار با کارتر شد، لباسی که به تن داشت چندان مناسب این دیدار نبود.

او با خنده می‌گوید: «ما با لباس خواب با او دیدار کردیم! چطور می‌شود با فرمانده کل با چنین ظاهری روبرو شد!»

راکی یک سال پس از گروگان‌گیری، همراه با سایر گروگان‌ها به ویسبادن آلمان منتقل شد. روز پس از ورودشان، کارتر شخصاً به دیدار آنها رفت.

«روز بسیار هیجان‌انگیزی بود چون او قبلاً خودش در نیروی دریایی خدمت کرده بود و گفت دیدار با ما شادترین روز زندگی‌اش بوده است.»

این دیدار در عکسی ثبت شد که کارتر ۱۰ ماه پس از ترک کاخ سفید برای سیکمن فرستاد. روی عکس نوشته شده بود: «تقدیم به دوستم، راکی سیکمن».

«اما این آخرین دیدار آقای سیکمن با کارتر نبود. ده سال پیش، او در یک مسابقه بیسبال در جورجیا با کارتر روبرو شد و از یکی از مسئولان خواست یادداشتی را به رئیس‌جمهور پیشین برساند.»

«او یادداشت را خواند - ناگهان از جایش بلند شد، ایستاد و به سمت من برگشت. من هم ایستادم و برای یکدیگر دست تکان دادیم.»

همانند کارتر، سیکمن نیز به فعالیت‌های خیریه روی آورد. او می‌گوید با الهام از رئیس‌جمهور سابق، مؤسسه «فولدز آو آنر» را تأسیس کرد که به خانواده‌های سربازان کشته‌شده یا معلول آمریکایی و نیروهای امدادی بورسیه تحصیلی اعطا می‌کند.

«رئیس‌جمهور کارتر مرد مسیحی نیکوکاری بود که با همسر بی‌نظیرش زندگی می‌کرد و همچنان به خدمت به مردم ادامه داد. نمی‌دانم آیا هرگز به خوبی او خواهم بود یا نه، اما امیدوارم که بتوانم همان راه را ادامه دهم.»

این مؤسسه خیریه به منظور ادای احترام به ۸ نیروی نظامی آمریکایی که در تلاش برای نجات گروگان‌ها جان خود را از دست دادند، تأسیس شد. در سال ۱۹۸۰، عملیاتی با نام «پنجه عقاب» پس از نقص فنی سه بالگرد با شکست فاجعه‌باری مواجه شد. این آخرین ضربه سیاسی به کارتر بود - اگرچه او نامزدی حزب دموکرات را کسب کرد، اما در انتخابات همان سال از رونالد ریگان شکست سختی خورد.

هرچند بحران گروگان‌گیری ایران لکه تاریکی بر کارنامه سیاسی کارتر بود، سیکمن معتقد است که جانش را مدیون جیمی کارتر است.

او می‌گوید: «در طول ۴۴۴ روز، صبح، ظهر و شب، هرگز در زندگی‌ام تا این حد عمیق دعا نکرده بودم و امیدوار بودم که خداوند پشتیبان ما باشد.»

«اما رئیس‌جمهور کارتر نیز ما را زنده نگه داشت. او توجه جهانیان را به ما جلب کرد و اطمینان حاصل کرد که مردم هم برای ما دعا می‌کنند.»