واگنر؛ چه بر سر دارایی‌ها و نیروهای این گروه آمد؟

بیش از یک سال از شورش کوتاه مدت گروه واگنر و متعاقب آن مرگ یوگنی پریگوژین، رهبر این گروه می‌گذرد. اما در این مدت چه بر سر دارایی‌ها و قراردادهای این گروه و جنگجویانی که به اوکراین، سوریه و شمال و مرکز آفریقا اعزام کرده بود، آمده است؟

بخش روسی بی‌بی‌سی برای کسب اطلاعات بیشتر با مزدوران سابق واگنر و افراد نزدیک به این شرکت نظامی خصوصی صحبت کرده است.

تقسیم ارث

سپتامبر ۲۰۲۳، مردی درشت‌اندام مقابل یکی از گیشه‌های پذیرش مسافر در فرودگاه بین‌المللی استانبول ایستاده بود. خطوط هوایی «آفریقیه» که پرواز‌های مستقیم به مقصد طرابلس، پایتخت لیبی را انجام می‌داد، پروازهای روزانه به این مقصد نداشت.

پرواز او که چند ساعتی هم تاخیر داشت، چندان رضایت بخش نبود. اما رسیدن به یک مرکز ترانزیتی دیگر یعنی بنغازی حتی از این هم دشوارتر بود و نیاز به توقفی دیگر در قاهره یا اسکندریه داشت. بنغازی دومین شهر بزرگ لیبی، پایگاه اصلی نیروهایی تحت فرماندهی یک ژنرال شورشی بود.

او شلوار کار و هودی به تن داشت و چفیه سرش کرده بود. مرد چشمانی آبی رنگ و پوستی آفتاب‌سوخته داشت و در طول تابستان زیاد سفر کرده بود. در ماه مه، او از عملیات موسوم به «چرخ‌گوشت باخموت» جان سالم به در برده بود. پس از این‌که پریگوژین و وزارت دفاع روسیه اعلام کردند که باخموت به تصرف‌شان درآمده، او این شهر کوچک که حالا به تلی از خاکستر تبدیل شده بود را ترک کرد و عازم لوهانسک در منطقه اشغالی دونباس شد.

در آنجا پیامی در تلگرام دریافت کرد که از او می‌خواست در «راهپیمایی برای عدالت» شرکت کند. این نامی بود که گروه واگنر به قیام مسلحانه‌شان در روز ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳ داده بود. او در عملیات تصرف روستوف-نا-دونو و محاصره مقر سرویس امنیتی این شهر شرکت کرد. آخرین باری که او «رئیس بزرگ» را دید زمانی بود که پریگوژین سوار ماشین شد، چند سلفی گرفت و شهر را ترک کرد.

او می‌گوید آن جا بود که فهمید کارش در گروه واگنر به پایان رسیده‌ است.

«وقتی قراردادها با وزارت دفاع روسیه شروع به منحل شدن کرد و آن همه بلاتکلیفی شکل گرفت که باعث شد برخی به بلاروس بروند و برخی به جاهای دیگر، به این نتیجه رسیدم که کارم در این گروه تمام شده. با کشته شدن پریگوژین دیگر در روسیه چیزی برایم باقی نمانده بود.»

مرد چفیه‌پوش پاسپورت معتبر، مقداری پس انداز و تجربه رزمی داشت که به او اجازه می‌داد آزادانه محل کار بعدی خود را انتخاب کند. او حتی می‌توانست برای ویزای شینگن درخواست بدهد و وارد اتحادیه اروپا شود چون برخلاف بسیاری از هم رزمانش سابقه کیفری نداشت. اکثر فرماندهان واگنر شخصیت‌های عمومی شناخته شده نیستند و به همین دلیل در فهرست تحریم‌های اروپا یا آمریکا قرار ندارند.

اما او بیش از پنج سال برای واگنر کار کرده بود و نمی‌خواست حرفه‌اش را رها کند. به همین دلیل به سوریه رفت،‌ کشوری که در گذشته در آن جنگیده بود. اما کارش آنجا خوب پیش نرفت و در عرض چند ماه آن‌جا را به مقصد آفریقای شمالی ترک کرد.

یوگنی پریگوژین، جنگ‌سالار، کارآفرین، جنایتکار جنگی و شورشی شکست‌خورده، منافع و پایگاه‌های زیادی در نقاطی مشخص از جهان داشت. اما وقتی زندگی‌اش در یک سانحه هوایی در نزدیکی تِور - حادثه‌ای که جزئیات آن هنوز به درستی بررسی نشده - به پایان رسید، این سوال مطرح شد: با دارایی‌های او چه «غیرنظامی» و چه نظامی چه باید کرد؟ این دارایی‌ها باید تقسیم می شدند.

سوریه: یا به وزارت دفاع بپیوند یا گورت را گم کن

سپتامبر ۲۰۲۳، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه و یونس بیک یوکوروف، معاون وزیر دفاع این کشور در کرملین دیدار کردند. بر اساس متن رسمی صورتجلسه، نفر سومی هم در این ملاقات حضور داشته است. نام این فرد صرفا آندری تروشف ذکر شده و اطلاعات بیشتری از او ارائه نشده است.

آندری تروشف، سرهنگ ۶۱ ساله بازنشسته وزارت کشور، بیشتر با شناسه تماس خود، «سدوی» (در روسی به معنای «موی جوگندمی») شناخته می‌شود. او یکی از فرماندهان ارشد واگنر و مدیر اجرایی این گروه بود.

این جلسه در مورد تشکیل واحدهای داوطلبی بود. پوتین گفت: «شما خودتان بیش از یک سال در چنین واحدی جنگیده‌اید، بنابراین می‌دانید برای اطمینان از انجام بهترین و موفق‌ترین عملیات رزمی ممکن چه مسائلی باید از قبل مورد توجه قرار بگیرند.» مرد مو جو گندمی در واکنش به پوتین سری تکان داد.

بعدتر وقتی در مورد سِمت این فرد سؤال شد، منشی مطبوعاتی رئیس جمهور پاسخ داد: «او در وزارت دفاع کار می‌کند.»

تروشف البته بیش از یک سال در جنگ حضور داشت و این فقط به شرکت‌های نظامی خصوصی محدود نمی‌شد. او که یک سرهنگ بازنشسته پلیس بود، در جنگ‌های افغانستان و چچن حضور یافته و در نیروهای پلیس ویژه (اومون)، واحد واکنش سریع ویژه (SOBR) و همین‌طور گروه واگنر خدمت کرده بود.

در طول عملیات رزمی واگنر در سوریه، تروشف - دست کم براساس فهرست تحریم‌های اتحادیه اروپا - مدیر اجرایی و رئیس ستاد بود. با این حال در ماه ژوئن، از شورش پریگوژین حمایت نکرد و در جریان ملاقات پوتین با فرماندهان واگنر هم در واکنش به اظهارات رئیس جمهور که پریگوژین با آن موافق نبود، سرش را به علامت تایید تکان داد.

اما اشارات سر او به‌موقع بودند و به نفعش تمام شدند.

«سدوی» به عنوان «بپا» وزارت دفاع منصوب شد - اصطلاحی عامیانه در میان زندانیان، که یکی از مبارزان سابق واگنر در مصاحبه با ما از آن استفاده کرد. او تروشف را از زمان مبارزات انتخاباتی سوریه در سال ۲۰۱۵ می‌شناخت و نظرش در مورد مهارت‌های رهبری او چندان مثبت نبود.

«نمی‌توانستند فردی مناسب‌تر از او پیدا کنند. تروشف کارها را دقیقا همان‌طور که به او گفته می‌شود، انجام می‌دهد.»

نگه داشتن افراد پریگوژین در سوریه حتی مدت‌ها پس از پایان مبارزه فعالانه در این منطقه، از نظر لجستیک اهمیت زیادی داشت. با وجود اینکه از این کشور به عنوان مقصد احتمالی شورشیان سابق یاد شده بود، اما در حال حاضر تمام نیروهای مستقر در آنجا تحت کنترل کامل وزارت دفاع روسیه هستند.

به گفته دو منبعی که با بخش روسی بی‌بی‌سی صحبت کردند، به نیروهای مستقر در سوریه قراردادهای نظامی پیشنهاد شد. فرمانده چفیه‌پوش سابق واگنر کل ماجرا را در یک جمله خلاصه می‌کند: «یا باید به وزارت دفاع می‌پیوستی و یا گورت را گم می‌کردی».

او تقریباً دو ماه در سوریه بیکار بود و تمایلی هم به امضای قرارداد با وزارت دفاع نداشت. آن‌ها در مورد دستمزدش که به صورت نقدی آن را دریافت می‌کرد، سخت نگرفتند و هیچ کس هم با این که در آفریقا دنبال کار بگردد،‌ مخالفتی نداشت. تنها فرقش این بود که او با هواپیمای نظامی به آنجا منتقل نمی‌شد و باید یک پرواز غیرنظامی از ترکیه به مقصد آفریقا پیدا می‌کرد.

در رابطه با این که چه تعداد از جنگجویان واگنر تصمیم به امضای قرارداد با ارتش منظم گرفتند، هیچ‌گونه اطلاعات رسمی در دسترس نیست. اما داده‌های انتخاباتی که توسط بی‌بی‌سی بررسی شده نشان داد تعداد نیروهای نظامی روس در سوریه به شکلی غیر‌منتظره افزایش یافته است. این مساله زمانی اتفاق افتاد که جنگ سوریه خاتمه یافته و جنگ اوکراین در جریان بود. بنابراین فرض این که جنگجویان اضافی حاضر در سوریه از اعضای گروه واگنر سابق بودند، چندان غیرمنطقی به نظر نمی‌رسید.

آفریقا:‌ «وارث مثل پدرش عمل می‌کند»

اواسط ژوئن امسال برای خدمه هواپیمای ترابری ایل-۷۶ که توسط شرکت آباکان ایر اداره می‌شد، زمان بسیار شلوغی بود. از ۱۵ تا ۱۸ ژوئن، آنها در مجموع ۱۱ پرواز بین باماکو، پایتخت مالی و واگادوگو، پایتخت بورکینافاسو انجام دادند. آن‌ها زمان زیادی برای استراحت نداشتند.

برای مثال، روز ۱۷ ژوئن، هواپیما ساعت ۹ و ۴۲ دقیقه صبح در واگادوگو فرود آمد و ساعت ۱۱ و ۵۰ دقیقه به مقصد باماکو از زمین بلند شد و ساعت ۱۲ و ۵۷ دقیقه بعد از ظهر آنجا فرود آمد. هواپیما ساعت ۲ و ۳۹ دقیقه بعد از ظهر به واگادوگو برگشت و ساعت ۵ و ۵۸ دقیقه صبح روز بعد، بورکینافاسو را به مقصد مالی ترک کرد. بعد از آن دوباره ساعت ۸ و نیم صبح از باماکو به سمت واگادوگو حرکت کرد.

هواپیمای ایل- ۷۶ علاوه بر رفت و آمد بین این دو شهر آفریقایی، از آکتائو در قزاقستان به جوبا، پایتخت سودان جنوبی پرواز کرد. پیش از آن هم از فجیره در امارات متحده عربی به آکتائو پرواز کرده بود.

یک محقق فرانسوی‌ زبان حوزه اطلاعات با منبع باز و متخصص امنیت غرب آفریقا، در مورد تحرکات هواپیمای ایل-۷۶ نوشت: «در بورکینافاسو استخدام مربی از روسیه ادامه دارد. تیپ 'مدودی' - به معنای خرس‌ها - که در حال حاضر بیش از ۴۰ نفر عضو دارد، مرکز فرماندهی خود را در واگادوگو مستقر کرده و به مزدوران ماموریت‌های سه ماهه با حقوق ماهیانه از ۲۵۰۰ دلار تا ۴۰۰۰ دلار پیشنهاد می‌دهد.»

او در ادامه نوشته: «اگرچه 'خرس‌ها' خود را یک تیپ عملیات ویژه می‌دانند، اما به احتمال زیاد یک شرکت نظامی خصوصی هستند.

«آنها با شرکت نظامی شبه‌خصوصی 'ردوت' که توسط (GRU)، آژانس اطلاعات نظامی روسیه فدراسیون روسیه کنترل می شود، رابطه نزدیکی دارند.»

در ماه اوت ۲۰۲۳، صفحات طرفدار ارتش در شبکه اجتماعی روسی «وکنتاکته» (VKontakte) آگهی‌های متعددی برای استخدام در تیپ ۸۱ عملیات ویژه، یعنی همان خرس‌ها منتشر کردند.

در متن یکی از این آگهی‌ها آمده: «ما به خلبان، کارشناس فنی و مکانیک برای هواپیماهای دوباله آنتونوف ای‌ان -۲، هلیکوپترهای میل- ۸ و هلیکوپترهای تهاجمی میل- ۲۴ نیاز داریم. حقوق مکفی از ۲۲۰ هزار روبل (۲۵۰۰ دلار) به بالا همراه با مزایا. قرارداد شش ماهه. سن از ۲۲ تا ۵۰ سال. به سیمفروپل در کریمه بیایید. ما به شما لباس می‌دهیم و برای‌تان دوره‌های کارآموزی برگزار می‌کنیم. هزینه‌های سفر با ارائه بلیط بازپرداخت خواهد شد.»

به متقاضیان گفته شد که با بخش منابع انسانی و فردی با شناسه تماس «اسکوئیرل» (Squirrel، در انگلیسی به معنای سنجاب) تماس بگیرند. پایگاه داده «گت‌کانتکت»(GetContact) می‌گوید که شماره تلفن ارائه شده متعلق به لیودمیلا زورینا است. او قبلاً برای مدتی طولانی در بخش گردشگری شهر تفریحی سوچی روسیه کار می کرد و پس از آن رییس بخش منابع انسانی تیپ خرس‌ها شد.

اولین آگهی‌های استخدام برای تیپ خرس‌ها نوامبر ۲۰۲۳ منتشر شدند. در این آگهی‌ها آمده بود: «ما به جنگجویانی که گذرنامه، واکسیناسیون و ترجیحاً دانش زبان انگلیسی دارند، نیاز داریم. ما همچنین به دنبال جذب مترجم برای کار در 'منطقه سبز' هستیم. از متقاضیان زن هم استقبال خواهد شد. تمامی متقاضیان در صورت قبولی باید در یکی از پایگاه‌های ارتش در کریمه دوره آموزش هماهنگی رزمی را بگذرانند.»

تیپ خرس‌ها هر‌ از‌ چند‌گاه در اخبار هم ظاهر می‌شد. ماه نوامبر نشریه آسترا گزارش داد که مزدوران این تیپ در یکی از مناطق اشغالی شهر خرسون در اوکراین با تبر به یک غیرنظامی حمله و پس از آن او را با ضرب گلوله به قتل رساندند . در فوریه هم چند مرد مست با تی‌شرت‌هایی که روی آن‌ها نام «خرس‌ها» نوشته شده بود، بازدیدکنندگان کافه «کرپوست» در روستایی در کریمه را مورد ضرب و شتم قرار دادند.

اداره اطلاعات نظامی روسیه، پس از حمله به اوکراین با الگوبرداری از گروه واگنر شبکه کاملی از گروه‌های مزدور را ایجاد و این مجموعه را با عنوان «ردوت» نامگذاری کرد. یک تحقیق رسانه‌ای در اکتبر گذشته بیش از ۲۰ واحد مختلف که تحت لوای شرکت نظامی خصوصی رودت نیرو استخدام می کردند را شناسایی کرد. قزاق‌ها، داوطلبان دونباس و گروه‌های نئونازی از جمله این واحد‌ها بودند.

برای شروع، قرار بود این نیروها به اوکراین اعزام شوند. اما پس از شورش واگنر، وزارت دفاع تصمیم گرفت پروژه‌های آفریقا را که توسط پریگوژین اداره می شد، در اختیار بگیرد. در جریان شورش نافرجام واگنر، وقتی نیروهای این گروه وارد روستوف شدند، یوکوروف، معاون وزیر دفاع شخصاً با پریگوژین مذاکره کرده بود.

او کمی بعدتر در همان سال، بین ماه‌های سپتامبر و دسامبر با ژنرال ولادیمیر الکسیف، معاون رئیس اداره اطلاعات نظامی چندین سفر به سوریه و آفریقا داشت. به نوشته روزنامه «ودوموستی»، هدف از این کار«ایجاد شکل جدیدی از تعامل با کشو‌ر‌های آفریقایی است که حمایت‌‌های نظامی-سیاسی از آن‌ها تا به امروز از طریق شرکت‌های نظامی خصوصی انجام می‌شد.»

یوکوروف از نزدیک با رهبران مالی، نیجر و بورکینافاسو همکاری داشت و نتیجه این همکاری ایجاد یک اتحاد نظامی بین این سه کشور تحت عنوان «اتحاد کشورهای ساحل صحرا» بود.

یوکوروف همچنین برای حمایت از این اتحاد نظامی تازه، نیروی جدیدی به نام «سپاه آفریقا» را تشکیل داد. آگهی استخدام این نیروها که زیر نظارت مستقیم وزارت دفاع روسیه فعالیت می‌کند، اواخر سال ۲۰۲۳ منتشر شد.

انتظار می‌رفت فقط آن دسته از جنگجویان واگنر که داخل کشور بودند، قراردادهای جدید با وزارت دفاع امضا کنند و در برخی موارد هم این اتفاق افتاد. اما در جریان انتخابات مارس ۲۰۲۴ روسیه - که پوتین دوباره در آن به پیروزی رسید - تصویر نیروهای روس در حالی که برای رای دادن در سفارت روسیه در جمهوری آفریقای مرکزی صف کشیده بودند، منتشر شد. به نظر می رسد جمهوری آفریقای مرکزی تنها کشوری است که عملیات واگنر کمابیش بدون تغییر در آن ادامه دارد.

کمی پس از مرگ پریگوژین، صحبت‌ از این به میان آمد که پسرش پاول اداره باقیمانده شرکت نظامی خصوصی واگنر را بر عهده گرفته است. گفته می‌شد او این کار را نه با پشتیبانی وزارت دفاع بلکه با حمایت ویکتور زولوتوف، فرمانده گارد ملی روسیه انجام می‌دهد. پاول پریگوژین که طبق برخی منابع ۲۶ ساله و طبق برخی دیگر ۲۸ ساله است، بیشتر دارایی‌های پدرش از جمله دارایی‌های نظامی او را به ارث برده است.

یکی از منابع بی‌بی‌سی که قبلاً با یوگنی پریگوژین در ارتباط بوده، درباره آینده پسر او می‌گوید: «مسکو به جانشین او چراغ سبز نشان داده تا به کار پدرش در آفریقا ادامه دهد، البته با این شرط که با منافع روسیه تضادی نداشته باشد».

یک منبع دیگر که در یکی از کشورهای آفریقایی مستقر است، این نظر را تایید می‌کند: «ما مثل قبل کار می‌کنیم و حقوق می‌گیریم، چیزی تغییر نکرده است.»

با این که هیچ‌گونه تصمیم رسمی مستند وجود ندارد، اما این‌طور که پیداست فعالیت گروه واگنر همچنان در جمهوری آفریقای مرکزی ادامه دارد. وب‌سایت خبری «کوربو نیوز» در آفریقای مرکزی ماه مه گزارش داد مزدوران این گروه یک شهروند بلژیکی که برای سازمان غیردولتی آمریکایی «اف‌آچ‌آی ۳۶۰» کار می‌کرده را در منطقه زمیو، نزدیک مرز جمهوری دموکراتیک کنگو بازداشت کردند. از سرنوشت او هیچ خبری در دسترس نیست و اف‌آچ‌آی ۳۶۰ هم در این باره اظهار نظری نکرده است.

پسر پریگوژین کوشیده علاوه بر حفظ حضور نظامی در جمهوری آفریقای مرکزی، پروژه‌های سیاسی که پدرش در آفریقا دنبال می کرده را احیا کند. یکی از منابع بی‌بی‌سی می‌گوید: «امپراتوری پریگوژین دوباره نشانه‌هایی از حیات از خود بروز داده است. آنها در رابطه با چندین پروژه مختلف در آفریقا به ما پیشنهاد همکاری دادند.»

این منبع در آخر گفت: «ظاهراً همه چیز با یک نفر در مسکو هماهنگ شده است. آنها در درجه اول به آفریقای جنوبی علاقمند هستند. تمرکز‌شان هم روی همان موضوعات همیشگی یعنی فرآیندهای سیاسی، انتخابات و تاثیرگذاری بر افکار عمومی از طریق رسانه‌ها است. »

با این که به نظر می‌رسد دغدغه اصلی کرملین جنگ اوکراین است، اما روسیه همچنان می‌خواهد در امور سیاسی نقاط دیگر دنیا هم دست داشته باشد.

«اخمت»: همه چیز مثل واگنر خواهد بود

«سلام به همگی، همه چیز خوب پیش رفت. جان سالم به در بردم و حالا دارم می‌روم تا کارهای بیشتری شبیه به این انجام دهم.»

مارس ۲۰۲۴ سرگئی پترنکو، رئیس پیشین ستاد تیپ ۱۳ واگنر - که با شناسه تماس «گرانیت» شناخته می‌شود- ویدئویی با این پیام برای همکارانش ضبط کرد.

چهار ماه پیش از آن، پترنکو یکی از اولین فرماندهان واگنر بود که به گردان چچنی «اخمت» ملحق شد. پترنکو به دنبال شکاف آشکاری که بین این واحد و گروه واگنر، درست پیش از مرگ پریگوژین شکل گرفت دست به چنین اقدامی زد.

جنگجویان «اخمت» در جریان شورش واگنر در حال پیشروی به سمت روستوف دیده شدند. آن‌ها می‌گفتند که قصد دارند این شهر را نجات دهند اما در نهایت به موقع به روستوف نرسیدند و مداخله‌شان تنها به پست‌هایی محدود شد که در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشتند. گردان اخمت به اسم پدر رمضان قدیروف،رهبر جمهوری چچن که در انفجار بمب ترور شد نامگذاری شده است.

با این حال آنها آشکارا قصد داشتند وانمود کنند که رابطه نزدیکی با گروه واگنر دارند. اواخر اکتبر، قدیروف و یکی از فرماندهان ارشد او به اسم آپتی علاء‌الدینوف، ادعا کردند که ۱۷۰ جنگجوی سابق واگنر به واحدهای چچنی منتقل شده‌اند. اما منابع بی‌بی‌سی می‌گویند که این رقم حداکثر ۵۰ نفر بوده و پترنکو تنها فرد برجسته در میان آنهاست.

اما انگیزه پترنکو برای این کار احتمالا رابطه‌اش با آناستازیا کاشه‌وارووا، اینفلوئنسر طرفدار جنگ بود که در امور روابط عمومی به دولت چچن کمک می‌کرد. اما همکاری او با اخمت چندان به طول نینجامید.

پترنکو در ویدئویی که برای همکارانش ضبط کرده با صورتی به شدت صدمه دیده از ضربات ظاهر شد. او در این ویدئو گفت نزدیک بوده یک دست و یک پایش را به دلیل شدت جراحات از دست بدهد اما پزشکان در نهایت توانستند هر دوی آن‌ها را نجات دهند.

اوایل آوریل، ژنرال علاء‌الدینوف بار دیگر توجه‌ها را به مساله پیوستن نیروهای سابق واگنر به تیپ اخمت جلب کرد. این بار صحبت از یک چهره شاخص دیگر به نام الکساندر کوزنتسوف با شناسه تماس «راتیبور» در میان بود. او در ویدئویی از خود که در کنار نیروهای چچنی ضبط کرده خطاب به همرزمان سابقش گفت: «همه چیز درست شبیه واگنر خواهد بود و با آن مو نخواهد زد. از کاغذ بازی و امثال آن هم خبری نیست. روش کاری ما ثابت می‌ماند، چیزی تغییر نمی‌کند.»

کوزنتسوف در یک حمله توپخانه به شدت مجروح و از کار افتاده شده بود. به گفته رمضان قدیروف، او با این که هنوز کاملا سرپا نشده بود، تصمیم گرفت به عنوان یکی از نیروهای گردان اخمت به نبرد بازگردد. قدیروف ادعا کرد که قرار است نزدیک به ۳ هزار نفر از جنگجویان سابق پریگوژین در کنار او به واحدهای چچنی بپیوندند. معلوم نیست این اتفاق افتاد یا نه اما از اوایل آوریل هیچ خبر تازه‌ای در رابطه با او و همرزمانش منتشر نشده است.

بنابر گزارش گروه «بلاروسکی گایون» که بر فعالیت‌های نظامی در بلاروس نظارت دارد، تا کنون حدود ۱۰۰ نیروی واگنر در این کشور باقی مانده‌اند که مشغول آموزش نیروهای رییس‌جمهور لوکاشنکو هستند. طبق نتیجه‌گیری این گزارش، واگنر دیگر عاملی بی‌ثبات‌کننده محسوب نمی‌شود.

نیروهای واگنر به دلیل مشارکت در حمله روسیه به اوکراین تا حد زیادی از دید عموم محو شده‌اند. اعضای سابق این گروه گه‌گاه در گزارش‌های جنایی اخبار ظاهر می‌شوند.

به عنوان مثال، یک جنگجوی سابق واگنر با چاقو به یک کودک ۱۲ ساله در منطقه کراسنودار حمله و در نهایت او را با جراحات قفسه سینه راهی بیمارستان کرد. اما این گزارش‌ها به تدریج دارند جای خود را به گزارش‌های جنگجویان گروه‌های دیگر مانند «طوفان-زی» می‌دهند. گروه‌هایی که که در حال حاضر محکومان را به خدمت می‌گیرند و این درست همان کاری است که پریگوژین قبلا انجام می‌داد.

اما مرد چفیه‌پوش در نهایت با وجود توقف‌های بیشتر از حد انتظارش، به کشور آفریقایی که در نظر داشت رسید. او می‌گوید که از کارهایی که همکاران سابقش انجام می دهند ناراحت نیست. اکثر آنها جذب وزارت دفاع روسیه شده‌اند و در واحدهای تازه تاسیس خدمت می‌کنند.

او می گوید مزدوری برایش مثل هر شغل دیگری است و هیچ ارتباطی با ایدئولوژی ندارد. به همین دلیل هم تصمیم گرفت به جای لوهانسک یا بلاروس به آفریقا برود چون در آن مناطق چشم‌انداز خوبی نمی‌بیند.