فوت و فن: لیورپول-چلسی؛ تیم کلوپ در اوج است و گواردیولا فعلا خواب راحت ندارد

یک هفته پس از شوک بزرگ به باشگاه لیورپول و فوتبال انگلیس، آنفیلد میزبان مسابقه‌ای بزرگ بود.

یورگن کلوپ، که تیمش در فصل جاری به فرم مطلوب برگشته، روز ۲۶ ژانویه اعلام کرد که از فصل آینده دیگر سرمربی لیورپول نخواهد بود: «سال آینده نه در یک تیم ملی کار خواهم کرد، نه در هیچ باشگاهی. و البته هرگز در یک باشگاه دیگر انگلیسی هم مربیگری نخواهم کرد.»

خبری غافلگیرکننده و البته ناراحت‌کننده برای هواداران لیورپول، که از اکتبر ۲۰۱۵، یعنی بیش از ۸ سال، کلوپ را روی نیمکت تیم محبوبشان دیده‌اند: تیمی که در این مدت، از سطحی متوسط در انگلیس، به قدرت مهم فوتبال اروپا، تبدیل شده‌اند.

پپ گواردیولا، سرمربی منچستر سیتی، در واکنش به این تصمیم کلوپ، او را بهترین رقیب خود در میان مربیان مختلف توصیف کرد: «با رفتن کلوپ از لیگ برتر، شب‌ها راحت‌تر می‌خوابم.»

مائوریتسیو پوچتینو، سرمربی چلسی، هم در مصاحبه‌ای برای نخستین بار فاش کرد که پس از برکناری از سرمربیگری تاتنهام در سال ۲۰۱۹ نخستین کسی که به او پیام داده و از کارش تقدیر کرده، کلوپ بوده است.

دیشب پوچتینو بایست بار دیگر با کلوپ روبرو می‌شد: چلسی مقابل لیورپول، آن هم به عنوان اولین مسابقه لیورپول در آنفیلد پس از اعلام کناره‌گیری کلوپ؛ چیزی که می توانست فضایی به‌یادماندنی در آنفیلد برای لیورپول و البته علیه حریف این تیم بسازد.

مشکلات پوچتینو و کلوپ برای انتخاب ترکیب اصلی

کلوپ با ترکیبی قابل انتطار بازی را شروع کرد. در نبود محمد صلاح، که همراه تیم ملی مصر در جام ملت‌های آفریقاست، دیه گو ژوتا در خط حمله کنار لوئیز دیاز و داروین نویز قرار گرفته بود و در خط میانی همان ترکیب آشنای مک آلیستر و دومنیک سوبوسلا و کرتیس جونز را می دیدیم.

در خط دفاع اما کلوپ مجبور بود در سمت راست و چپ، به جای الکساندر آرنولد و اندی رابرتسون از دو بازیکن دیگر استفاده کند.

آرنولد و رابرتسون البته در فهرست تیم قرار داشتند اما هنوز آماده حضور در ترکیب اصلی نبودند.

کانر بردلی، بازیکن ۲۰ ساله اهل ایرلند شمالی، که در چند بازی قبلی هم به جای آرنولد بازی کرده بود، این بار هم در دفاع راست قرار گرفت و در سمت چپ جوزف گومز، که پست اصلی او دفاع میانی است، در سمت چپ خط دفاع بازی می‌کرد.

پوچتینو هم تیمش را با آرایش ۱-۳-۲-۴ به میدان فرستاد‌.

مثل اغلب بازی‌های این فصل، سرمربی چلسی مجبور شد با محدودیت های متاثر از مصدومیت و نبود چندین مهره مهم، ترکیب اینش را اتنخاب کند.

این بار در نبود جکسون مارتینز و آمادگی پایین کریستوفر انکونکو، کول پالمر در مرکز خط حمله قرار گرفته بود؛ بازیکنی که اغلب او را در پست بال راست دیده بودیم.

نونی مادوکه، کانری گالاگر و رحیم استرلینگ هم پشت سر پالمر بازی می کردند.

موزس کایسدو و انزو فرناندز دو هافبک میانی چلسی بودند و البته در خط دفاع بازگشت بن چیلول و حضور او در دفاع چپ، برای پوچتینو امیدوارکننده بود.

ظهور یک ستاره تازه: بردلی

بازی طوفانی لیورپول در دقایق ابتدایی؛ دقیقا شبیه نمایشی بود که از این تیم مقابل نیوکاسل دیده بودیم.

لیورپول چه در بازی‌سازی از عقب زمین و چه در انتقال از دفاع به حمله آنقدر دقیق و موثر در نیمه اول بازی می‌کرد که تقریبا در هر حرکت رو به دروازه چلسی، به ایجاد موقعیت نزدیک بود. در همان دقایق ابتدایی نونیز یک ضربه به تیر دروازه زد و یک بخت‌ گل را هم خراب کرد.

چلسی فقط یک بار در دقیقه ۶ در نیمه اول به ایجاد موقعیت گل نزدیک شد؛ صحنه ای که کالاگر با ویرجیل فن دایک برخورد کرد و داور اعلام پنالتی نکرد چون خطا تشخیص نداده بود.

در تمام طول نیمه اول چلسی تحت تاثیر بازی لیورپول بود.

ستاره نیمه اول بازی بردلی بود؛ بازیکنی که یک پاس گل به ژوتا داد، آن هم با طراحی حمله از عقب زمین.

و بعد هم روی یک ضد حمله خودش دروازه چلسی را برای بار دوم باز کرد.

سبک بازی بردلی به عنوان دفاع کناری شبیه رابرتسون است؛ با استارت‌های انفجاری و توانایی مناسب در موقعیت‌های یک مقابل یک.

بردلی در این بازی نشان داد که لیورپول حالا دو مدافع راست سطح بالا دارد و پس از جدایی کلوپ، لیورپول در این پست هیچ مشکلی نخواهد داشت.

نکته ویژه دیگر در نیمه اول نمایش خوب نونیز و البته گل نزدن او بود.

یک ضربه به تیر دروازه در جریان بازی، یک شوت خوب که توسط دروازه بان چلسی مهار شد و البته ضربه پنالتی او که باز هم به تیر افقی برخورد کرد و باعث شد فاصله دو تیم در نیمه اول به عدد ۳ نرسد.

در تمام طول نیمه اول لیورپول چنان بر جریان بازی مسلط بود که گویی حریفش یک تیم سطح پایین بود.

نقش تاکتیکی کوناته و فن دایک

در سبک بازی لیورپول که قرار است تیم دقایق زیادی را با نفرات زیاد در نیمه زمین حریف با توپ مشغول حمله کردن باشد، نقش مدافعان میانی برجسته و حساس است.

از آنجا که فضای زیادی پشت سر ابراهیم کوناته و فن دایک در جریان حملات لیورپول خالی می ماند، این دو مدافع میانی باید در نیمه زمین چلسی به فکر نبرد یک‌به‌یک و البته قطع توپ می‌بودند تا از ضد حملات چلسی پیشگیری کنند؛ کاری که هر دو بازیکن به‌خوبی از پس انجام آن در نیمه اول برآمدند و به مهره‌های میانی و هجومی لیورپول، حس اطمینان فنی و روانی مناسب، برای تمرکز روی اجرای حملات را می‌دادند.

لیورپول با درخشش بردلی و نونیز و ژوتا و البته عملکرد فنی بسیار خوب مدافعان میانی‌اش در حفظ فشار روی دروازه چلسی و پیشگیری از ضد حملات این تیم، نیمه اول را با برتری ۲ بر صفر به پایان رساند.

۴ ضربه به تیر دروازه؛ آمار تاریخ نونیز

میخایلو مودریک، انکونکو و مالو گوستو سه بازیکن تعویضی پوچتینو از ابتدای نیمه دوم بودند که به جای مادوکه، چیلول و گالاگر وارد زمین شدند تا چلسی چهره تهاجمی‌تری به خود بگیرد اما کلوپ برای قطعی کردن پیروزی تیمش، به همان شکل بازی نیمه اول ادامه می‌داد؛ روش و رویکردی که مبتنی بر حداقل لمس توپ در نیمه حریف همراه با مشارکت ۸ یا ۹ بازیکن در نیمه زمین چلسی بود.

روی یکی از همین حملات پرتعداد، بار دیگر بردلی با پاس آخر عالی خود سوبوسلا را مقابل دروازه به توپ رساند و نتیجه ۳ بر صفر شد.

این گل برای کلوپ به مفهوم قطعی شدن پیروزی بود و از همین رو ۲ دقیقه پس از گل سوم، ۴ تعویض انجام داد.

آرنولد، هاروی الیوت، کودی گاکپو و اندی رابرتسون وارد بازی شدند و بردلی، گومز، سوبوسلا و ژوتا زمین را ترک کردند.

هرچند چلسی روی بازی‌سازی از عقب زمین در دقیقه ۷۱ توسط انکونکو به گل رسید اما مشخص بود که این گل سرنوشت بازی را تغییر نخواهد داد.

نونیز در این بازی یک آمار شگفت‌انگیز ثبت کرد و تبدیل به اولین بازیکن در تاریخ لیگ برتر شد که در یک بازی چهار ضربه به تیر دروازه می‌زند. او در دقیقه ۷۹ پاس گل به دیاز داد تا بازی ۴ بر یک شود و یک شکست سنگین دیگر در کارنامه چلسی ثبت شود.

آمار عالی لیورپول در پیروزی قاطعانه

لیورپول در این بازی آنقدر خوب بود که چلسی با خوش شانسی فقط ۴ گل خورد. آمار نهایی بازی همه چیز را نشان می‌داد؛ ۲۸ ضربه لیورپول که ۱۳ تا از این ضربات داخل چارچوب قرار داشت و در سوی دیگر فقط ۴ شوت و ۳ ضربه در چارچوب برای چلسی.

لیورپول با این پیروزی ۵۱ امتیازی شد و تعداد گل زده خود را هم در پایان هفته بیست و دوم به عدد ۵۱ رساند.

تیم کلوپ در این هفته‌ها تبدیل به یک ماشین هجومی مهارناپذیر شده و طبیعی است که گواردیولا با توجه به ادامه کارش در منچسترسیتی، از کناره‌گیری کلوپ در پایان فصل، راضی باشد و شب‌ها آسوده‌تر بخوابد.

لیورپول در این بازی نشان داد که در اجرای بازی هجومی با حداکثر نفرات در نیمه زمین حریف و پیشگیری به‌موقع از ضدحملات حریف، به بلوغ فنی رسیده و بخت زیادی برای قهرمانی در این فصل دارد.

درخشش بردلی ۲۰ ساله در دفاع راست، با زدن یک گل و دادن ۲‌ پاس گل و بازگشت آرنولد و رابرتسون نکات مثبت دیگر برای کلوپ و تیمش بود؛ تیمی که با پیشرفت فنی و درخشش بیشتر، همزمان هوادارانش را برای دوران پس‌از‌کلوپ نگران می‌کند.