بشیر پیمان در کابل

	با بازگشت مهاجران معتاد به داخل کشور، اعتیاد در این کشور رو به افرایش نهاده است

مقامات وزارت صحت افغانستان می گویند با بازگشت مهاجران معتاد به داخل کشور، اعتیاد در این کشور رو به افرایش نهاده است.

عبدالله فهیم، سخنگوی وزارت صحت افغانستان، می گوید گزارشهایی به این وزارت رسیده است که نشان می دهد شمار قابل ملاحظه ای از افراد معتاد در میان مهاجران برگشته از خارج وجود دارد.

مسئولان یک درمانگاه معتادان موسوم به "نجات" در کابل می گویند روزانه دهها معتادی که تازه از ایران و پاکستان برمی گردند، به این مرکز مراجعه می کنند.

یکی از معتادان می گوید اعتیاد را در ایران با هروئین آغاز کرده و اکنون در یکی از مراکز درمان معتادان تحت درمان قرار گرفته است.

یا مرگ یا زندگی

او که ازدواج کرده و مدتی به تحصیل مشغول بوده، می گوید تصمیم گرفته است که "زندگی" را انتخاب کند و از اعتیاد نجات یابد.

این مرد، که اخیراً از ایران برگشته است، می گوید: "من سیزده سال است که با مواد مخدر آلوده هستم. من نخست از پودر (هروئین) شروع کردم. تا اکنون (هنوز) هم پودر (دود می کنم)."

او پس از سالها اعتیاد اکنون به شدت پشیمان شده و به این باور رسیده که هم چیز را از دست داده است.

او می گوید: "این طور باید بگویم که زندگی مرا (هروئین) خراب کرد؛ هستی، مادر، پدر، برادر، خواهر، آبرو، حیثیت، زن، فرزند، موتر (خودرو) و زندگی، همه را از من گرفت."

او افزود: "پیش از این که من معتاد شوم، من به بهترین مدرسه می رفتم، تا صنف (کلاس) دوازده درس خواندم؛ دیپلم خود را گرفتم؛ به دنبال مدارک خوبتر بودم تا یک کاره ای شوم و بدرد افغانستان بخورم."

این معتاد حالا می گوید: "اکنون تصمیم قطعی من این است که یا مرگ یا زندگی، یا مواد مخدر یا زن و فرزندم."

درمان

اما مرکز "نجات" چگونه آرزوی او را برای برگشت به "زندگی"، "زن" و "فرزندش" برآورده می کند؟

این نهاد غیردولتی به علاوه فراهم کردن امکانات درمانی، غذا و موسیقی، نمایش فیلم هایی را که نتیجه بد زندگی با اعتیاد را نیز برای آنها در نظر گرفته است.

دکتر طارق سلیمان، رئیس این مرکز می گوید مهارت های حرفه ای نیز در جریان یک سال برای این افراد برای فراهم کردن زمینه کار به آنان، آموزش داده می شود.

آقای سلیمان گفت: "حدود پنجاه تا شصت نفر روزانه (به این مرکز) می آیند و از ساعت هشت صبح تا سه و نیم بعد از ظهر تمام خدمات، به شمول نان و لباس برای آنها عرضه می کنیم."

دکتر سلیمان افزود: "این همه این افرادی که این برنامه را به صورت کامل دنبال کرده اند، در روز شنبه ۵ نفر برای بستر می گیریم ( بستری می کنیم). برای پانزده روز نگه می داریم و بعد از پانزده روز برای یک سال برنامه تعقیبی و زمینه کاریابی و بعضی مهارت های مسلکی (حرفه ای) برای آنها آموزش داده می شود تا زمینه کار برای آنان مساعد شود، تا آنان بتوانند کار کند".

بیاموزند و به خود کمک کنند

آقای سلیمان می گوید در مرکز درمانی نجات، که شانزده سال پیش تاسیس شده، برای دوری افراد معتاد از مواد مخدر برنامه های مشاوره و آگاهی دهی نیز در نظر گرفته شده است.

او گفت: "دروازه ما برای تمام معتادان باز است؛ خدمات ما محدود به بستر نیست؛ ما با خانواده های آنها تماس می گیریم، در اجتماع و در مناطقی که آنها زندگی می کنید، می رویم، با مردم صحبت می کنیم؛ یا این که آنها به این جا می آیند و از حفظ الصحه (مراقبتهای بهداشتی) شخصی خود مستفید می شوند."

آقای سلیمان افزود: "به آنها از خطرات مواد مخدر آگهی داده می شود. (معتادان) خصوصاً از پیچکاری (سرنگ) های مشترک آگاهی پیدا می کنند. خودشان تصمیم می گیرند که مداوا شوند؛ مقدار نشئه خود را کم می کنند. از راه های مختلف ما کوشش می کنیم که اینها چیزی را بیاموزند و خود برای خود کمک کنند".

یک میلیون معتاد

این تنها مرکز نجات نیست که به به درمان این گونه معتادان می پردازد؛ مقامات وزارت صحت افغانستان می گویند اکنون حدود ۴۰ مرکز درمان معتادان در سراسر افغانستان ایجاد شده است.

آمار دقیق معتادان در افغانستان مشخص نیست، اما گفته می شود در سال ۲۰۰۵ حدود یک میلیون معتاد در این کشور وجود داشته است.

به گفته این مقامات شمار مراکز درمانی در افغانستان با توجه به رقم معتادان کافی نیست. آنان انتظار دارند که شمار این مراکز در سال آینده افزایش یابد.

تنها مهاجرت و آوارگی نیست که باعث اعتیاد جوانان افغان شده است؛ کارشناسان می گویند مشکلات اجتماعی، فقر، بی سوادی، بیکاری و دسترسی آسان به مواد مخدر هم از دلایل عمده اعتیاد به مواد مخدر شمرده می شود.

به باور این کارشناسان برای پیشگیری از اعتیاد به مخدر دولت باید برنامه های آموزشی و آگاهی دهی را از طریق مکاتب (مدارس)، دانشگاهها، روی دست گیرد.

آنان تشویق جوانان به ورزش و توسعه زمینه های ورزش نیز برای جلوگیری از اعتیاد موثر است.

اما به باور بسیاری از کارشناسان تا زمانی که کشت و قاچاق مواد مخدر، بیکاری و فقر در این کشور وجود دارد جلوگیری از اعتیاد به صورت اساسی در افغانستان ناممکن است.

بازگشت به صفحه افغانستان