داوودناجی درکابل

از یک هفته به این سو که طالبان برای مذاکره با دولت اعلام آمادگی کرده اند، این دومین بار است که دولت افغانستان واکنش نسبتاً مثبتی به این رویکرد طالبان نشان می دهد.

پیش از این دولت افغانستان گفته بود، اصل مذاکره با مخالفان را می پذیرد اما این مساله را بررسی می کند که آیا طرح مذاکره از سوی افراد موثرو رهبری طالبان مطرح شده است یا نه.

آیا آمادگی دولت برای تامین امنیت مذاکره کننده گان طالبان، می تواند یک گام دیگر در نزدیک شدن طالبان و دولت به حساب آید؟

یک هفته بعد از رسانه ای شدن موضوع مذاکره طالبان و دولت افغانستان، به نظر می رسد جانب دولت یک گام دیگر را برای عملی شدن طرح مذاکره با طالبان برداشته است و آن اینکه همایون حمید زاده سخنگوی رییس جمهور کرزی اعلام کرد، دولت امنیت هیات جانب طالبان را تامین خواهد کرد.

تامین امنیت مذاکره کنندگان یکی از خواست ها ی مهم طالبان بود که از سوی دولت پذیرفته شده است. اما وقتی دولت بلا فاصله بعد از اعلام پذیرش این خواست طالبان تاکید می کند که هیچ نوع پیش شرطی را برای مذاکرات نمی پذیرد به این معنا است که طالبان خواست های معینی دیگری نیز دارند و دولت نیز آنها را می داند.

همایون حمید زاده سخنگوی رییس جمهور افغانستان می گوید:
"یگانه پیش شرطی که می تواند قابل قبول باشد ضمانت امنیتی است برای کسانی که حاضر می شوند بیایند برای مذاکره. به استثنای آن دیگر هیچ پیش شرطی برای مردم و دولت افغانستا قابل قبول نیست."

تاکید دولت بر مذاکرات بدون قید و شرط با طالبان حاکی از این است که دولت می خواهد برموضع قبلی خود مبنی براینکه طالبان باید روند جدید را پذیرفته و از جنگ دست بکشند.

اما به نظر نمی رسد طالبان مذاکرات بدون هیچ قید وشرطی را برای خود کار مفیدی بدانند وآنرا بپذیرند.

سخنگوی دولت افغانستان پیام دیگری را نیز به طالبان رساند، و آن این که دولت به طور مشخص با کدام طالبان مذاکره می کند. آقای حمید زاده گفت:

"صدایی که دولت افغانستان همیشه بلند کرده به عنوان آن طالبانی است که فرزندان افغانستان اند؛ آن ها از همین خاک هستند و آرزوی آزادی و آرامی افغانستان را دارند. با وجود این که به دلایل مختلف از دولت به شکلی آزرده هستند. دولت راه را به طرف آن ها باز گذاشته است و نه به جانب کسانی که اجیران و نوکران بیگانه ها هستند. آرزوی بربادی و تباهی افغانستان را دارند. برای آنها یگانه راهی که باز است راه مقابله است. "

آیا طالبان چنین تقسیم بندی ها را می پذیرند؟ آیا آنها قبول دارند که عده ای از آنها اجیران بیگانه هستند؟ وطالبان می پذیرند که دولت افغانستان با یک بخش آن ها گفتگو کند و با بخشی دیگر نه؟ در این صورت مذاکره با بخشی از طالبان تا چه حدی می تواند وضعیت امنیتی را بهبود بخشد؟

این سوالات ودهها سوال دیگر هنوز وجود دارد که روند جدید مذاکره دولت و طالبان را با چالشهای جدی مواجه می سازد.