مرضيه عديل از کابل

بيشتر اين جوانان از اینکه نتوانسته اند درکشور خود کاری دست و پا کنند مايوس بودند.

يکی می گفت اصلا حرفه مشخصی ندارد ودر کابل روزهای بسياری را منتظر مانده تا کسی بيايد و او را به عنوان کارگر روزمزد استخدام کند. اما بارها اين شانس را کارگران کار آزموده پاکستانی از او گرفته و او نا اميد و دست خالی دوباره به خانه اش برگشته هست.

جوان ديگريکه تازه از مکتب فارغ شده و خود را صفت الله معرفی کرد گفت درافغانستان نه کار است و نه تعليم به درد می خورد. پول هم ندارم ولی کامپيوتر بلد هستم در سه موسسه در خواست کار دادم، مگر از آن جاييکه واسطه ای نداشتم پذيرفته نشدم. درپوهنتون (دانشگاه) هم شامل نشدم زيرا پول و واسطه ندارم، بنا به ناچار می خواهم به ايران بروم.

از او می پرسم در ايران چه کاری را به پيش خواهد برد می گويد نمی داند.

مسئولان وزارت کار و امور اجتماعی افغانستان می گويند درسه سال گذشته برای نزديک به صد هزارجوان را برای کار درموسسات دولتی وغيردولتی معرفی کرده اند. اما آنها به اين نظرهستند که جوانان افغان بايد دررشته هاييکه بازار کار افغانستان به آن نياززياد ديده می شود آموزش ببينند.

محمد غوث بشيری معين (معاون) وزارت کار و اموراجتماعی می گويد ازآنجاييکه نيازمندی فعلی افغانستان در بازار کار رشته های مسلکی (تخصصی) است رشته هاييکه دربازسازی افغانستان ازآنها استفاده می شود، از اينرو ما مراکز کار آموزی در مرکز و برخی ولايات کشورايجاد کرديم و در نظر داريم در ساير ولايات نيز مراکزی کار آموزی در رشته های مسلکی ايجاد کنيم.

يکی ازدلايل عدم رغبت جوانان بکاردرولايات افغانستان ومناطق دورافتاده نبود امکانات رفاهی وامنيت است

اما شماری از جوانانيکه دربرابر سفارت ايران درافغانستان منتظر دريافت ويزا ايستاده اند می گويند با حرفه های مختلف آشنايی کامل دارند اما بازهم درزادگاه شان بيکارمانده اند.

جوانی برايم گفت: "من تا صنف يازدهم مکتب درس خوانده ام اما در زمان طالبان نتوانستم به تحصيل ادامه بدهم رفتم به ايران، در آنجا بکار بوت دوزی (کفاشی) مشغول شدم . وقتی به اميد پيشبرد اين کار به افغانستان آمدم و آرزو داشتم در اينجا به پيشه ام ادامه بدهم، سرمايه ای که داشتم از دست دادم؛ حالا می خواهم دوباره به ايران بروم"

او گفت اضافه کرد: "مدتی درافغانستان کارگاه بوت دوزی بازکردم اما ضرر کردم؛ بعد از آن به کار ساختمانی روی آوردم اما کارگرانيکه از پاکستان آمده اند آنها بيشتر از ما شانس کارداشتند بنابر این ما بيکار می مانديم؛ واقعا برای کارگران افغان کار پيدا نمی شود و حالا ازمجبوريت به ايران می روم؛ اميد زيادی هم برای کارپيدا کردن در ايران ندارم اما شايد نسبت به اينجا بهتر باشد."

اما معين وزارت کار و امور اجتماعی افغانستان می گويد: "شماری زيادی از اين جوانان به اين دليل بيکار مانده اند که می خواهند تنها در کابل ویبرخی شهرهای بزرگ ديگر کار کنند"

او اضافه کرد که "دربسياری جاها کار است؛ مثلا پروژه های زيادی از سوی بخش خصوصی و موسسات خارجی در ولايات راه اندازی می شود و نيازبه کارگر دارد ولی اکثرجوانان حاضر نيستند درولايات افغانستان کارکنند."

به نظرکارشناسان يکی ازدلايل عدم رغبت جوانان بکار در ولايات افغانستان و مناطق دور افتاده نبود امکانات رفاهی و امنيت است.

به هرحال فرار نيروی کار ارزان از افغانستان به نظر برخی از آگاهان امور به اين معناست که اميدی که پنج سال پيش بدنبال سقوط طالبان نصيب مردم اين کشورشده بود حالا کاهش يافته است.