نصيره محب در پيشاور پاکستان

	حاميان طالبان در شمال پاکستان از قدرت زيادی برخوردارند

اين توافقنامه هر دو جانب را مکلف به در نظرداشتن و رعايت تعهداتی می کند، از جمله اينکه افراد مسلح قبيله ای به تاسسيات دولتی نيروهای امنيتی و ارتش حمله نکنند و همچنين در صورت لزوم با نماينده سياسی دولت در مناطق قبايلی مفاهمه کنند و نيروهای دولتی نيز به سنتهای قبايلی را احترام بگذارند.

در اين تفاهمنامه تصريح شده است که که خارجيان ساکن در مناطق قبايلی به کشورهای خود بازگردند در غير اين صورت با ضمانت شورای قبايل و جرگه (مجلس بزرگ) با حفظ اصول احترام به قوانين کشور حضور داشته باشند.

بر اساس اين توافقنامه، مخالفان، اسلحه و تجهيزات نظامی را که از نيروهای دولت در جريان درگيری ها بدست آورده اند، بايد دوباره به دولت بسپارند.

عدم حمله به نيروهای ائتلاف و گذر نکردن از مرز، از ديگر مواد اين توافقنامه است.

در مقابل دولت پاکستان متعهد شده است که افراد قبيله ای بازداشت شده در جريان عمليات های تهاجمی و تجسسی را رها کند دوباره آنها را بازداشت نکند.

حملات و عمليات زمينی و هوايی ارتش متوقف و خسارات ناشی از درگيری ها و عملياتهای چند سال توسط دولت جبران خواهد شد.

همچنين دولت با رعايت آنچه سنتهای قبيله ای ويژه اين مناطق خوانده شده، اجازه نگهداری و حمل اسله سبک را به افراد قبايل خواهد داد.

	ارتش پاکستان، بر اساس توافق صلح با رهبران قبيله ای، به عمليات نظامی خود پايان می دهد

نرمش

اما و اگر های فراوانی پيرامون اين توافق صلح مطرح است.

دولت پاکستان و رهبران قبيله ای، قبلا نيز به توافقهايی برای پايان دادن به درگيریها دست يافته بودند، اما اين تعهدات، در عمل با مشکلاتی دچار شده بود.

کارشناسان بر اين باورند که اوضاع جاری در مناطق قبايلی اجرای تعهدات تازه را که منجر به پايان خشونت و درگيری شود، به يک ضرورت مبرم تبديل کرده است.

به باور اين کارشناسان، امضای توافق صلح جديد، نشانه نرمش، هم از سوی دولت و هم از سوی رهبران قبيله ای است.

اين باور به طور قوی وجود دارد که دولت اسلام آباد، اکنون حاميان طالبان در مناطق قبايلی را، به عنوان يک قدرت به رسميت شناخته که به جای ادامه نبرد، در برابر آنها به ميز مذاکره و امضای تفاهمنامه روی می آورد.

تا پيش از امضای اين توافق، ده ها هزار سرباز پاکستانی، درگير جنگ با پيکارجويان اسلامی خارجی و طرفداران محلی آنان در بخشهای ناآرام قبيله نشين بوده اند.

اين اولين توافق در نوع خود از هنگامی است که نيروهای پاکستانی در صدد تعقيب عوامل طالبان و القاعده در مرز افغانستان برآمدند.

'دشوار'

خبرنگاران بی بی سی می گويند رعايت اين شرايط ممکن است دشوار باشد زيرا طالبان در هر دوسوی مرز مشترک افغانستان و پاکستان طرفدار دارند.

به عقيده ناظران تشکيل شورای بزرگ قبيله ای به نوبه خود شناسايی قدرت پيکارجويان محسوب می شود و يک اعتراف ضمنی به شکست استراتژی نظامی دولت پاکستان است.

باتوجه به اينکه توافق با رهبران قبيله ای، در آستانه سفر پرويز مشرف رييس جمهور پاکستان به افغانستان و ايالات متحده آمريکا صورت گرفته، اين نظر نيز وجود دارد که رييس جمهور مشرف، قصد داشته دست خالی به ديدار همتايان افغان و آمريکايی خود نرود و امضای توافق برای پايان دادن به حمايت رهبران قبيله ای از طالبان را، به عنوان يک دستاورد به کرزی و بوش ارايه کند.

افغانستان، طولانی ترين مرز مشترک را با پاکستان دارد که بخشهای زيادی از آن، از مناطق کوهستانی و غير قابل کنترل می گذرد. بنابراين، خوشبينی زيادی نسبت به عملی شدن تعهدات رهبران قبيله ای و قطع صد درصدی حمايت از طالبان وجود ندارد.

اکنون بايد ديد رهبران افغانستان و آمريکا، در ديدار با همتای پاکستانی شان، با سوغات مشرف چگونه برخورد می کنند.

بازگشت به صفحه افغانستان