رامين انوری در کابل

	ظرف چهار سال گذشته، دست کم دو شبکه بزرگ تلفنی در افغانستان آغاز به کار کرد و با گذشت هر روز به تعداد کاربران آن افزوده شد

تا اواخر حکومت دکتر نجيب الله در آغاز دهه هفتاد در افغانستان، تنها در چند شهر بزرگ اين کشور تلفن های آنالوگ فعال بود که آن هم با آغاز جنگ های ميان گروهی از بين رفت و تا سالهای آخر رژيم طالبان، هيچ وسيله ای ارتباطی در افغانستان وجود نداشت.

پس از آن ظرف چهار سال گذشته، دست کم دو شبکه بزرگ تلفنی در افغانستان آغاز به کار کرد و با گذشت هر روز به تعداد کاربران آن افزوده شد.

تحول بزرگ

بيشتر کارهای روزمره در افغانستان از کارهای رسمی دفتری گرفته تا معاملات تجاری و روابط شخصی ميان خانواده ها با استفاده از تلفن های همراه صورت می گيرد و به نظر می رسد اين موضوع تحول بزرگی را در ارتباطات در افغانستان ايجاد کرده است.

مسعود، جوان ۲۳ ساله افغان می گويد: "به نظر من تلفن تغيير عمده ای را در زندگی روزمره افغانها به ويژه تاجران و بازرگانان ايجاد کرده چون حالا تاجران می توانند تنها با يک تماس تلفنی قيمت ها را از هر گوشه و کنار جهان معلوم کنند در حالی که اين کار در گذشته خيلی دشوار و وقت گير بود."

در بازارهای افغانستان يک سيم کارت با يک گوشی تلفن همراه و حدود هزار واحد پولی، در بدل ۹۰ تا صد دلار آمريکايی به فروش می رسد که اين پول به گفته بسياری افغانها، با توجه به کاربرد آن در زندگی روزمره، قيمت گزافی نيست.

تلفن همراه و مد

در آغاز به کار شبکه های تلفن همراه در افغانستان، تنها داشتن تلفن همراه امتياز حساب می شد ولی حالا که بيش از سه سال از عمر اين وسيله ارتباطی در افغانستان می گذرد، آنچه توجه بيشتر جوانان را به خود جلب می کند، مدل گوشی های تلفن همراه است.

تازه ترين مدل های گوشی تلفن همراه که امکانات آهنگ گذاری، فيلمبرداری و عکاسی دارد حتی در بدل بيش از هشت صد دلار در بازارهای کابل به فروش می رود که خريداران اين گوشی ها را بيشتر جوانان پيرو مد تشکيل می دهند.

ريحانه می گويد اگرچه مدل های جديد گوشی های تلفن به قيمت های خيلی بلند به فروش می رسد ولی می افزايد: "چاره ای جز پيروی از مد و فيشن نداريم."

گوشی های 'ارزان و با دوام'

با اين حال گوشی های ارزان قيمت نيز که به باور بسياری "محکم و با دوام" است، در ميان بزرگسالان و افراد عمدتا وابسته به قشر متوسط جامعه، طرفدار دارد.

مريم ۴۵ ساله که در يکی از مکتب ها در کابل معلم است می گويد تلفن همراه برای او تنها وسيله ارتباط است و مصرف پول گزاف برای خريداری گوشی قيمتی، معنايی ندارد.

او می گويد: "من ترجيح می دهم تلفنی داشته باشم که ارزان باشد ولی بادوام و محکم."

احمد ولی، ديگر شهروند کابل می گويد: "من حالا تلفنی دارم که خيلی قيمتی نيست و خيلی راحت هم هستم چون نمی خواهم پولم را روی اين چيزها زياد مصرف کنم."

تجارت تلفن

استفاده از تلفن همراه، در عين زمان تجارت پرمنفعتی را نيز در بازارهای افغانستان سروسامان داده است.

فروش مدل های جديد و متنوع گوشی های تلفن همراه، فروش کارت های واحد پولی و غرفه های ثبت آهنگ و نوار تصويری در تلفن ها، بازارهای کوچک و بزرگ را در افغانستان گرم کرده و زمينه کار برای صدها شهروند افغان فراهم کرده است.

در حالی که تنها چهار سال پيش، تلفن همراه اسم ناشناخته ای برای افغانها بود، حالا به گفته مقامات، پنج درصد افغانها تلفن همراه داردند.

بازگشت به صفحه افغانستان