جنگ های های داخلی دراز مدت به کابل، پايتخت افغانستان، به شدت صدمه زده و تاسيسات زير بنايی کشور را آسيب پذير کرده است.تقريبا همه سيم های انتقال برق، توسط جنگجويان گروه های مجاهدين غارت شده است

محمد حسن، يک افسر متقاعد (باز نشسته) اردو (ارتش) افغانستان می گويدمن ميل دارم حکومت برای من توضيح بدهد که چرا باوجود اينکه در کشور من چوب به فراوانی وجود دارد قيمت های آن اينچنين گران است؟و اين تنها قيمت چوب نيست مواد سوختی، گاز، حتی خريد مواد غذايی از توانايی ما خارج است.

يگانه عايد بی بی صفورا و فاميلش، معاش (حقوق) پنجاه دلاری پسرش که به عنوان دکتر در يکی از شفاخانه های پايتخت کار می کند، است. وی می گويد با پنجاه دلار هيچ چيزی نمی توان خريد. من در انتخابات به کرزی رای دادم تا آينده بهتری داشته باشيم. کرزی مرد خوبی هست اما هيچ توجه ای به قيمت ها ندارد. زمستان خيلی سرد است و مواد سوخت خيلی گران.

محمد نعيم پزشک، در يکی از شفاخانه های شهر، می گويد من يک درمانگاه خصوصی هم دارم و مردمانی زيادی را ديده ام که در اين زمستان سرد توانايی خريد هيچ چيزی را ندارند. چرا حکومت به وعده هايش وفا نمی کند؟ چرا هنوز که هنوزاست در شهر کابل برق نداريم. حکومت بايد شروع به کار کند و مشکلات مردم را چاره کند.

نظر محمد، کارگر می گويد بسياری شب ها اصلا مواد سوخت نداريم ما که بزرگتر هستيم تحمل می کنيم اما جواب کودکان ما چه بدهيم؟ من يک گارگر معمولی هستم، ای کاش آدم با اسم و رسمی در دولت افغانستان بودم!!!!

کارکنان دولت شکايت دارند که بلند رفتن سرسام آوری قيمت ها به آنها به شدت صدمه زده است. يکی از کارکنان دولت که اسمش را نگفت می گويد چطور از ما توقع دارند که رشوه نگيريم!! من ماهانه 35 دلار عايدی دارم کرايه خانه، مواد سوخت هنگفت، خريد مواد غذايی. همه اين ها را برای خانواده ام چه گونه تامين کنم .

کابل ظاهرا دو شهر در عين زمان به نظر می آيد. در يکسوی شهر کارکنان سازمان ملل، کارکنان سازمان های غير دولتی، مقامات عالی رتبه دولت همه امتيازاتی را که دريک شهر بزرگ ممکن هست دارا هستند. از سوی ديگر قسمت های بيشتری شهردر شبهای سرد زمستان و سرمای زير صفر در تاريکی مطلق فرو می رود. کابل هنوز هم شهر فقيری است