جيل مک گيورينگ خبرنگار بی بی سی در کابل

حدود سه و نیم میلیون پناهنده افغان به افغانستان بازگشته اند

قريب به ۲۵۰ هزار نفر درجريان درگيری ها ازاين منطقه فرار کردند و بسياری ازآنان راهی پاکستان شدند.

انور شاه، يکی از اين افراد است که پس از سه سال زندگی در پاکستان، اکنون با همسر و فرزندانش به دره شمالی باز گشته است. ولی در حالی که او از اين بازگشت خوشحال است می گويد برای زنده ماندن بايد تلاش زيادی کند.

انورشاه می گويد:" زندگی در اين جا خيلی دشوار است. اگر برای صبحانه غذايی داشته باشيم برای شام چيزی نخواهيم داشت. اين جا زندگی مشکل تر از پاکستان است. در پاکستان زندگی بهتری داشتيم چون کار وجود داشت اما اينجا کاری برای من نيست."

انورشاه اضافه می کند که مواقع نادری هم که کار وجود دارد دستمزد آن بسيار کم است و برای امرار معاش خانواده او کافی نيست.

مشکلات بازگشت

اگر چه انورشاه و خانواده اش غذای کافی ندارند ولی درعوض مالک زمين هستند. حدود سه ميليون و ۵۰۰ هزار افغان اکنون به کشورشان باز گشته اند ولی اغلب آنها صاحب زمينی نيستند و بايد برای داشتن يک سرپناه تلاش زيادی کنند.

بسياری از کسانی که باز می گردند از تسهيلات اوليه برخوردار نيستند

عده زيادی در جستجوی کار راهی کابل شده اند. در غرب کابل، خانواده هايی که پول کافی داشته اند توانسته اند قطعه زمينی خريداری کرده و برای خودشان خانه بسازند.

خانواده حيدری، يکی از اين خانواده ها است که پس از ۲۵ سال زندگی در ايران به افغانستان بازگشته. زمينی که آنها خريده اند بدون آب و برق است و پسران خانواده هم اکنون، برای پيدا کردن کار مجددا به ايران بازگشته اند.

زهره دختر اين خانواده می گويد: "ما در ايران هميشه آب و برق داشتيم. يخچال داشتيم ولی اينجا بدون يخچال غذا مرتبا فاسد می شود و بچه ها مريض می شوند. مطب دکتر با خانه ما فاصله زيادی دارد و دسترسی به او مشکل است.

شرايط دشوار

زهره همچنين از طرز برخورد مردم محلی متعجب است. وی می گويد که در ايران زنان آزادی بيشتری دارند و هدف آزار و ايذاء مردان قرار نمی گيرند.

زنان آزادی بسيار کمی دارند

ولی شايد بدترين شرايط را کسانی دارند که بدون امکانات خريدن زمين يا تامين مالی، به افغانستان بازمی گردند.

اين گروه معمولا آلونک نشين هستند و در حاشيه جاده ها در آلونک هایی که از گل ساخته شده زندگی می کنند.برخی مواقع به آنها کمک مالی می شود که کافی نيست.

زنی که دريکی از اين آلونک ها زندگی می کند می گويد که شوهرش در اثر سرمای طاقت فرسای زمستان گذشته جان خود را از دست داد. او اضافه می کند که تمام فرزندانش در بازار محل کار می کنند ولی اگر چه شخص او بی سواد است همواره مواظب است که فرزندانش تحصيل را رها نکنند.

منابع محدود

راز محمد که نماينده اين گروه است با خشم و نوميدی از کشور و دولت شکابت می کند. او می گويد:" هنگامی که در پاکستان بوديم به آب و همه چيز دسترسی داشتيم ولی اينجا کسی ما را تحويل نمی گيرد و با ما مثل حيوان رفتار می کنند."

راز محمد می گويد که ۴۰ در صد کسانی که باز گشته اند در شرايط شاقی زندگی می کنند.

او می گويد که دولت برنامه توزيع زمين را شروع کرده است ولی امکانات بسيار کم است.

راز محمد به احساس سرخوردگی و بی صبری مردم واقف است ولی توصيه می کند که مردم نوميد نشوند. به عفيده او افغانستان در حال حاضر يک دوره انتقالی را می گذراند و در آينده احتمالا وضع بهتر خواهد شد.