این کودکان روز خود را به پادويی، فروش خرت و پرت، زباله گردی و گدايی می گذرانند تا شايد يک دلار بدست آورند

مهندس محمد يوسف، مدير آشيانه، می گويد مالک يکی از زمينهای سرپناه اين کودکان می خواهد در ملکش هتل بسازد.

آقای يوسف ابتدا تا دوشنبه شب وقت داشت تا از آنجا برود ولی حالا اين مهلت تا اوايل هفته بعد تمديد شده است.

آقای يوسف اعلام کرد که از دست مالک ناراحت نيست زيرا وی حق دارد ملک مرغوبش را که پنج ميليون دلار می ارزد، هر طور می خواهد به پول تبديل کند.

اما نهاد وی مانند بسياری از سازمانهای غير دولتی در افغانستان که درآمدشان قربانی افزايش سرسام آور قيمت زمين و اجاره خانه در افغانستان شده است، برای يافتن سرپناهی ديگر در پايتخت ماهيانه به ده دهزار دلار برای کرايه نياز دارد.

محمد يوسف از جامعه بين المللی و دولت افغانستان کمک طلبيد. وی به بی بی سی گفت: "حدود ۵۰ تا ۶۰ هزار کودک خيابانی در شهر کابل هست، ولی ما برای قريب به ده هزار طفل امکانات فراهم آورده بوديم. اميدوارم ما بتوانيم به اين فعاليتمان ادامه دهيم، وگرنه اين بچه ها به همان وضعيت سابق باز می گردند و قادر به درس خواندن نخواهند بود."

مشکل در اين است که حتی اگر آقای يوسف بتواند کمک خارجی به دست آورد، چندين ماه طول می کشد تا بتواند آن را دريافت کنند و در نتيجه هزاران کودک که بسياری از آنها بعد از سالها مناقشه همچنان آسيب پذيرند، بلاتکليف خواهند شد.

خطر بازگشت به فلاکت اميدوارم ما بتوانيم به اين فعاليتمان ادامه دهيم، وگرنه اين بچه ها به همان وضعيت سابق باز می گردند و قادر به درس خواندن نخواهند بود محمد یوسف، مدیر اشیانه

اين مرکز به آنها امکان می دهد تا درس بخوانند، به فعاليتهای فرهنگی بپردازند و مشکلات روانی خود را درمان کنند. اکثر آنها به صورت پاره وقت در اين مرکز حضور می يابند و بقيه روز را به پادويی، فروش خرت و پرت، زباله گردی و گدايی می گذرانند تا شايد يک دلار بدست آورند.

متخصصان مراقبت از کودکان در کابل می گويند اين کودکان در معرض آلودگی، مصدوميت و آزار جنسی قرار دارند.