روز 27 دسامبر که روسها به افغانستان حمله کردند، روحانيون ما فتوايی صادر کردند و از همگان خواستند که به جهاد عليه روسها بپيوندند.

به همين جهت ما هم به مجاهدين ملحق شديم. ما به کوهستان رفتيم و تا زمانی جنگيديم که روسها شکست خوردند. تا زمانی که آنها افغانستان را به قصد خاک خودشان ترک کردند.

در دوره جنگ ما در واقع تفنگ های قديمی ای داشتيم که گنجايش تنها 11 گلوله را داشت. يا از آن دسته تفنگهای تک لول که برای هر شليکی بايد يک بار آن را گلوله گذاری کرد.

ما با دستان برهنه می جنگيديم و تانها يشان را به غنيمت می برديم. تانک ها شان را به آتش می کشيديم. ما در طول جنگ شهدای بسياری داديم. بيش از يک ميليون شهروند افغانستان در اين جنگ کشته شدند.

ديدن سربازان روس در سرزمين افغانستان، ما را بسيار خشمگين می کرد، به اندازه ای که ما حاضر بوديم آنها را نابود کنيم. من تا آخرين لحظه جنگ، تفنگم را زمين نگذاشتم و تا روسها کشور ما را ترک کردند، من هم از جنگيدن آسودم، چرا که جهاد ما پايان يافته بود.