عبدالخالق جوره اف

"در آن سالها درگيری در افغانستان شدت می يافت و از سربازان و افسران شوروی دعوت شد که به صورت اختياری برای کمک به مردم افغان به اين کشور بروند.

در کيلگی در واحد نظامی ساختمانی تحت فرماندهی رومانوف يک سال خدمت کردم.

تا پايان محلت خدمت من در افغانستان سه روز باقی مانده بود و ما يک گروه سربازان برای خريداری کالا به شهر رفتيم. در شهر امير عتيق الله که از فرماندهان وقت اين محل بود ما را زندانی کرد و بعد از ۴ روز ما را به دره پنجشير منتقل کرد.

در زندانی که در خينچ واقع بود ۴ ماه به سر بردم. در اين مدت برای ما نان نمی دادند، غذايی ما تنها از تلقان توت عبارت بود. آب را از بالا چکه چکه می ريختند و کسی اگر توانست با دهان از هوا چکه های آب را می داشت.

بعد با امير پنجشير احمدشاه مسعود ديدار داشتيم. وی از ما سوال کرد که "شما مسلمان هستيد و چرا عليه برادران خود می جنگيد؟" ما گفتيم که "ما را اجباری به افغانستان آوردند." سپس احمدشاه مسعود از ما سوال کرد که ايا ما نمازخوان هستيم يا نه.

من گفتم که نماز نمی خوانم ولی سوره های قرآن را می دانم زيرا پدرم نمازخوان است و بعد از خواهش او چند سوره را قرائت کردم. وی با سخن های "آفرين، احسنت!" کتف های مرا فشرد. بعد من از او سوال کردم که اگر ما برادر هستيم چرا مجاهدين سربازان اسير را اذيت می کنند و آنها را مثل گوشت حيوان پاره پاره می کنند. بعد از اين صحبت ما را از زندان رها کردند و ما آزادانه در آن ده زندگی می کرديم.

ماه ششم اسارت من بود که ارتش شوروی به دره پنجشير هجوم برد و احمدشاه مسعود دستور داد که ما را به پاکستان ببرند تا شهيد نگرديم.

يک روز با بهانه خريداری نان به دوکان رفتم و سپس با ماشين خود را به اسلام آباد رساندم. سفارت اتحاد شوروی در اين کشور مارا پذيرفت و در مجموع بعد از دو ماه من به وطن رسيدم.

وقتی وارد منزل خود شدم کليه بستگان برای برگزاری مراسم سال يادبود من که قرار بود روز ديگر برگزار شود آماده بودند، ولی مراسم يک سال درگذشت من به مراسم شادی از بازگشت من تبديل شد!"