گزارشها نشان می دهد بيشتر کودکان فقير هدف آدم ربايان هستند

رسانه های مختلف رادیو، تلویزیون و نشریات هر چند روزی خبرهایی مبنی بر ناپدید شدن کودکان و یا بازداشت کسانی که متهم به کودک ربایی هستند را منتشر می کنند.

حالا بسياری از خانواده ها در کابل ناگزیر اند کودکان شان را صبح ها تا مدرسه همراهی کنند و هنگام بازگشتن آنان از مدرسه نیز مراقب شان باشند.

زن خانه داری در این شهر که معتقد است موارد کودک ربایی در روزهای اخیر افزایش یافته، گفت که می ترسد مبادا ربایندگان کودکان فرزندان او را به قصد فروختن کلیه و یا چشم آنان بدزدند.

تحقيقات پليس تاکنون برای پی بردن به اهدافی که آدم ربایان دارند و این که آنان وابسته به چه گروه هایی اند و مرکز فعالیت های شان کجاست، به نتیجه ای نیانجامیده است معاون پليس کابل

کودک ربایان بیشتر با هدف کسب درآمد مالی که از راه فروش اعضای بدن قربانیان نصیب شان می شود دست به این عمل می زنند.

گفته می شود گروه های مافیایی که هویت شان هنوز برای کسی به درستی روشن نشده بيشتر با هدف کسب منافع مادی موجی از رعب و وحشت را در میان جمعیت عمدتا شهر نشین این کشور ایجاد کرده اند.

اما این قاچاقچیان اعضای بدن انسان به چه صورتی عمل می کنند؟

نمونه ای از یک کودک ربايی

با پسر 12 ساله ای که از اهالی کابل است و موفق به فرار از چنگ آدم ربایان در شهر جلال آباد شده صحبت کردیم او ماجرای ربوده شدنش به وسیله دو زن و یک مرد را اینگونه شرح داد:

"در کابل با پدرم سرگرم کار در بیرون از محوطه منزلمان بودم، چند زن آمدند و از من خواستند به آنها کمک کنم. بسته ای را به من دادند و با اشاره انگشت به طرف اتومبیلی که کمی آن طرفتر قرار داشت گفتند آن را بردارم و داخل اتومبیل بگذارم، من این کار را کردم و درست در لحظه ای که خم شده بودم تا بسته را در صندلی عقبی بگذارم، کسی از پشت سر مرا محکم گرفت و پارچه ای که بوی یک داروی تند را داشت به دهانم گذاشته شد، فکر می کنم بعد از آن دیگر از هوش رفتم.

"وقتی به هوش آمدم ديدم که در داخل ماشین در شهر جلال آباد هستم چون در گذشته در این شهر زندگی کرده بودیم من با محله های جلال آباد به خوبی آشنا بودم.

"هنگامی که متوجه شدم در اتومبیل جز راننده شخص دیگری نیست خود را به بیرون پرتاب کردم و بالافاصله از ماشین خارج شدم تا فرار کنم، راننده به دستم چنگ انداخت تا مرا محکم نگاه دارد، دست او را گاز گرفتم و موفق به فرار شدم.

بعد یکی از همسایه های مان در جلال آباد را یافتم و به کمک او دوباره به خانه مان در کابل آمدم."

نجيب الله ببرک زی، مسئول بخش کودکان کميسيون مستقل حقوق بشر افغانستان می گويد که بيشتر کودکان از طريق خوراندن داروهای بيهوشی، بيهوش می شوند.

اقدام پليس در اين زمينه

پليس در کابل توانسته شماری از اين کودک ربايان را بازداشت کند.

مطيح الله رحمانی، معاون پليس کابل می گويد که تا کنون 24 تن را به اتهام کودک ربايی دستگير شده اند.

او می افزايد که بيشتر بازداشت شدگان وا نمود می کنند که اختلال حواس دارند و به جرم خود اقرار نمی کنند.

چندی پيش تلويزيون کابل پرونده یک کودک ربا را در رشته گزارش هایی دنبال کرد و در پایان به این نتیجه ی غیر منتظره رسید که آن کودک ربا پیش از صدور حکمی از سوی دادگاه با دخالت یک تن از مسئولان دادگاه کابل از بازداشت رها شده است.

پخش اين گزارش از تلویزیون درستی عملکرد محاکم افغانستان را به شدت زیر سوال برده است.

يک زن در کابل می گويد به کسانی که به کودک ربايی دست می زند بايد به شديد ترين نحو مجازات شوند.

اما يک باشنده ديگر کابل که بسيار احساساتی صحبت می کرد گفت که اگر چنين شخصی را دستگير کند با دستان خودش او را خواهد کشت.

او گفت که هرگز قاچاقچيان کودکان را تحويل پليس نخواهد کرد، زيرا به عقيده او پليس آنها را تحويل دادگاه می دهد ودادگاه او را دوباره آزاد می کند.

بيشتر مردم عقيده دارند که کودک ربايان پس از اين که به دلايل مختلف از زندان آزاد می شوند، با جرئت بيشتری به آدم ربایی ادامه می دهند.

کودک ربايان چه اهدافی دارند؟

معاون پليس کابل می گويد تحقيقات پليس تاکنون برای پی بردن به اهدافی که آدم ربایان دارند و این که آنان وابسته به چه گروه هایی اند و مرکز فعالیت های شان کجاست، به نتیجه ای نیانجامیده است.

نجيب ببرک زی، مسئول بخش کودکان کميسيون مستقل حقوق بشر افغانستان، می گويد که شماری از اين کودکان در داخل افغانستان از يک محل به محل ديگر قاچاق می شوند و شماری ديگر به خارج از افغانستان برده می شوند.

او می افزايد که اين کودکان به منظور انجام کارهای غير قانونی در کارخانه های توليد هروئين، نظارت از مزارع خشخاش، استفاده جنسی و فروش اعضای بدن آنان خريد و فروش می شوند.

آقای ببرک زی افزود که گروه های بزرگ قاچاق کودکان که در خارج از این کشور فعالیت دارند قاچاقچیان داخلی را تشویق به انجام این کار کرده اند.

راه حل چيست؟

مسئول بخش کودکان کميسيون مستقل حقوق بشر افغانستان بر اين عقيده است که بالا رفتن سطح زندگی و اقتصاد خانواده ها می تواند در مبارزه با اين پديده نا مطلوب موثر باشد زيرا تا آنجا که دیده شده، بيشتر قربانيان کودکان فقير و آنانی هستند که اینجا و آنجا به انجام کارهای بدنی اشتغال دارند.

اما در کل تا زمانی که نيروهای امنيتی به ویژه پليس تقويت نشود جلوگيری از چنين جنايات دشوار خواهد بود.