کشاورزان دلايل اقتصادی را عامل اصلی کشت کوکنار (خشخاش) تلقی می کنند؛ آنها نبود آب کافی برای کشت محصولات ديگر، نداشتن امکانات برای يک زندگی عادی، نبود راه، مدرسه و مراکز درمانی را، از دلايل اصلی شان برای پرداختن به کشت خشخاش عنوان می کنند. کشت خشخاش از ابتدای ماه جدی (اواخر دسامبر) آغاز می شود و بسته به شرايط آب و هوا، پنج ماه به طول می انجامد. در مناطق گرمسير مانند تری لی در مرز افغانستان و پاکستان، اکنون تقريبا فصل برداشت محصول به پايان رسيده است. کشاورزان معمولاً بعد از اينکه زمين را شخم می زنند آن را به مدت چند روز در معرض تابش نور آفتاب قرار می دهند و سپس بذر افشانی می کنند.

بذر گياه خشخاش توسط برخی از تاجران که گفته می شود بيشتر پاکستانی هستند و يا تفنگداران محلی به کشاورزان داده می شود. بذر افشانی در مدت کوتاهی انجام می شود.خشخاش در تمام دوره خود فقط به سه بار آبياری نياز دارد، آب توسط واتر پمپ از اعماق زمين به دست می آيد و کشاورزان از پول فروش ترياک قادر به پرداخت هرينه سوخت اين واتر پمپها هستند.

در منطقه تری لی کودکان مدرسه ندارند، بنابر اين، بهترين سرگرمی برای آنها کار در مزارع خشخاش است که برای آنها سود مادی نيز در بر دارد.

پسران نوجوان از تمام کاری که در جريان نشتر زدن (تيغ زدن) و جمع آوری ترياک انجام می دهند، معادل 10 تا 12 هزار افغانی پول دريافت می کنند.

بعد از پايان کار نشتر زدن و جمع آوری ترياک، دختران خردسال غوزه گياه کوکنار را جدا می کنند که از آن برای تهيه برخی مواد غذايی و دارويی استفاده می شود.

هر کشاورز در برابر فروش يک کيلو ترياک، معادل 15 هزار روپيه پاکستانی که تقريباً 260 دلار می شود دريافت می کنند. کار فرمايان و خريداران اصلی ترياک عموماً از آن طرف مرز می آيند و البته برخی از تفنگداران محلی نيز در اين کار دست دارند.

اکنون، زمان نشتر زدن و جمع آوری ترياک در شرق و جنوب افغانستان به پايان رسيده است، اما در مناطق شمالی و به خصوص بين راه مزار شريف وشبرغان آغاز شده است.

دولت مرکزی با بردن خبرنگاران به برخی مناطق و مزارعی که نيروهای دولتی در حال پاکسازی آن از خشخاش است، تلاش دارد تا نشان دهد که در مبارزه با کشت و توليد مواد مخدرجدی است، اما گستردگی کشت خشخاش در سرتاسر افغانستان نشان می دهد که دولت در اين راه موفقيت چندانی بدست نياورده است.

گفته می شود که حمله نيروهای دولتی به برخی از مزارع خشخاش، با موافقت ريش سفيدان و کشاورزان منطقه ای صورت می گيرد و دولت در اين راه نمی تواند قاطعانه عمل کند؛ به نظر می رسد دليل اين امر ناتوان بودن دولت در قبال تفنگداران محلی باشد.