می خواهم برگردم... چرا؟؟؟؟!!!!

در سال 1361، که دو سال از ختم تحصيلاتم در دانشکده اقتصاد دانشگاه کابل، می گذشت در اثر مستولی بودن فضای دهشت و وحشت و اشغال و هجوم در سرزمينم، و جبهه گرفتن حکومت وقت عليه کليه اقشار سياسی و اجتماعی که خارج از تفکر ايدوئولوژيکی خودشان می انديشيدند، عازم ديار غربت يعنی ايران شدم.

نمايه زشت و پلشت آوارگی در همان دقايق اول هجرت، تصوير خويش را بر زندگی ام مصور ساخت. مرارت ها و تلخی های آن محسوس گشت. مدتی را برای پيدا کردن قطعه ای از اين زمين پهناور به اندازه عرض و طول بدنم، حيران وسرگردان گشتم.

از لحاف آسمانی، تشک زمينی و بالش کفشی آن هم در زير پل ها و کنار خيابان ها برای خوابيدن استفاده کردم. در جستجوی کار برای قوت لا يموت روز را به شب رساندم، عسرت و حسرت بر من غلبه داشت، اما فقط اميد به آينده پايدارم می ساخت.

نمی توان خاطرات خوش و حوادث ناخوش دو دهه را در دو سطر بيان داشت، همين بس که گفت، سياهی و تاريکی دوره غربت در روزهای آفتابی و غير ابری هم نمايان و عيان بود.

اما چه عاملی وادار به برگشتم می نمايد؟ نه اينکه وضعيت در افغانستان از ديدگاه سياسی و اجتماعی مطلوب و عادی شده، بل تقسيم قدرت، نفير تفنگ و سفير جنگ چون گذشته بر جامعه سايه دارد، با وجود تصويب قانون از قانونيت خبری نيست و از سپردن کار به اهلش اثری.

نه حکومت مرکزی عينيت دارد و نه رژيم فدرالی مشروعيت، فقط برای اين برمی گردم که در دوران هجرت هيچگاه بر من و همسال و امثالم به ديد يک پناهنده که جايگاه محفوظی در اسناد معتبر بين المللی دارد نگاه نشد، دائم مرا به چشم يک موجود اضافی و سربار ديده و دو دهه از عمر مفيدم در اضطراب اينکه رد مرزم می نمايند، به اردوگاهم می برند، کارتم را می گيرند، از خانه ام بيرون می کنند گذشت.

حال برای آنکه از وسوسه و تشويش وارهم و در خاک وطن آزادانه قدم گذارم و از هوای آن بدون هزينه استنشاق کنم و ديگر کسی در اول و آخر سال برايم طرح خروج نريزد بايد به وطن رفت و به سرنوشت خويش فکر کرد...