يادم هست هشت ساله بودم و در دبستان مولوی شهر مشهد مشغول تحصيل بودم اغلب افغانها در انتهای نامشان پسوندی وجود دارد مثل بشير احمد، سلطان احمد، من هم نام افغانی ام حميد الله بود. همشاگردی هايم با نام حميد آشنايی کامل داشتند اما با پسوند الله آشنايی نداشتند، لذا مرا به جای حميد، یا حميد الله ، حمید دولا صدا ميکردند البته چون کودک بودم بسيار روحيه ام را می آزرد.

همچنين روزهای اوليه آغاز سال تحصيلی که ماه های اوليه حضورم در ايران بود در مدرسه فوق العاده مشکل لهجه داشتم و نمی توانستم حرفهای اطرافيانم را کاملا درک کنم، به عنوان مثال ما افغانها به دستشويی می گوييم کنارآب اما ايرانیها می گويند دستشويی و من هر موقع که کلمه کنارآب را به زبان می آوردم همه همشاگرديهايم می خنديدند در عوض وقتی آنها می گفتند دستشويی من فکر می کردم جايی برای شستن دستها را می گویند.

بگذريم در سالهائيکه وارد دبيرستان شدم و آغاز سالهای اول جوانی ام بود کلمه افغان بودن در مدرسه ايرانی يک لقب عذاب آور برایم بود همکلاسی های ايرانيم هر موقع که می خواستند حرف بزنند و کسی ميان حرفشان می پريد با عصبانيت می گفتند "دارم حرف می زنم افغانی گل که لگد نمی کنم."

به یکی از دخترهای هم وطن بدون اينکه خودش بفهمد، علاقمند شدم اما در زودترين فرصت خبر شدم که دخترک را بدون رضايت خودش با يک مرد سی و هشت ساله که در کانادا زندگی می کرد نامزد کردند و بعد از دو ماه هم بدون اينکه داماد به ايران بيايد دختر خانم را برای آقا عروسی کردند و با پست سفارشی به کانادا فرستادند. من ماندم و یک قلب شکسته و آرزوی اينکه ای کاش خدا جان ما را به جای ايران فرستاده بود کانادا تا مردم خودشان دخترشان را برايمان بفرستند

اين طور برداشت از افغانها باعث شد تا من از کلمه افغان که به آن متعلقم فراری باشم.

از بابت خرجی زندگی و کار که بسيار شرايط مشکلی برای افغانها در ايران دارد، راحت بودم چون پدرم خرجی زندگی ام را تامين می کرد، کار فرهنگی را با همکاری يکی از مدارس مهاجرين آغاز کردم سپس به عنوان کار مطبوعاتی در نشريه فرهنگ مشغول شدم.

در پايان تحصيلات دبيرستان و آغاز دوران جوانی دوست داشتم با یک دختر کلاس بالای ايرانی ازدواج کنم توجه داشته باشيد(ازدواج کنم) آخه ما پسر افغانی ها دل و جيگرش رو نداشتیم دوست دختر داشته باشيم، اصلا فکرش رو هم نمی کردیم. از همون اول مثل بچه آدم به زن گرفتن بعدش هم بابا شدن فکر می کردیم.

خب کجا بودم؟ آهان اندیشه ازدواج با يک دختر ايرانی. می خواستم حداقل به اين طريق گوشه ای از حقارتی رو که به خاطر افغان بودن حسش می کردم از بين بره اما باز واقعیتهای موجود در زندگی يک افغان را می ديدم با خودم می گفتم اگر اين دختر با من داخل کشور (افغانستان) برود همين که چشمش به دوتا تفنگدار و طالب و فرمانده نظامی بیفتد حتما فرار می کند. پس از تصمیم خود منصرف شدم.

مدتی گذشت به یکی از دخترهای هم وطن بدون اينکه خودش بفهمد، علاقمند شدم اما در زودترين فرصت خبر شدم که دخترک را بدون رضايت خودش با يک مرد سی و هشت ساله که در کانادا زندگی می کرد نامزد کردند و بعد از دو ماه هم بدون اينکه داماد به ايران بيايد دختر خانم را برای آقا عروسی کردند و با پست سفارشی به کانادا فرستادند. من ماندم و یک قلب شکسته و آرزوی اينکه ای کاش خدا جان ما را به جای ايران فرستاده بود کانادا تا مردم خودشان دخترشان را برايمان بفرستند.

به هر حال تجربه تلخ دوران کودکی و نوجوانی در ايران و عشق نافرجام که البته فراموشش هم نکرده ام از من انسانی غمگين و افسرده ساخته است. اما با روحيه قوی که دارم هيچگاه جز اين دفعه که برای شما گفتم اين واقعيتهای تلخ را در زندگی بروز نمی دهم و نداده ام.

ولی يک چیزی را بگم که ايران را دوست دارم و تا گوشم را نگيرند و نتابانند و با مشت و لگد بيرونم نکنند نخواهم رفت. آخه کجا بايد بروم؟ من دلم برای خودم می سوزد که اگر قرار بود روزی برگردم، ای کاش نمی آمدم و همانجا يا می مردم و يا حداقل يک پسر افغانی تربيت می شدم.

آخه درد بزرگم اين است که تا اينجا بوديم همش زدند توی سرمان و گفتند "افغانی، افغانی" حالا که برمی گرديم باز دوباره باید بيست سال دیگه تحمل کنيم که بگن "ايرانی، ايرانی". ما آخرش نفهمیديم کجای اين دنیا قرار داريم.