خالد انصاری در کابل

سازمان ملل: کشورهای غربی برای مهار شمار پناهجويان بايد ميزان کمک مالی به افغانستان را افزايش دهند

حضور گسترده کودکان کارگر و زنانی که گدايی می کنند، صحنه های دلخراشی از زندگی در اين کشور است.

بيشتر مردم در افغانستان، که ۲۳ سال جنگ و ويرانی را پشت سر گذاشته اند، هميشه نگران تهيه غذا برای خانواده خود هستند.

دسترسی به امکانات رفاهی در کشوری که سطح درآمد در آن پايين و زيربناهای اقتصادی در جريان جنگ ها از هم پاشيده، در حال حاضر بيشتر شبيه يک روياست.

"غلام احسان"، يکی از اين کودکان کارگر که برای امرار معاش تمام روز کار می کند.

درآمد روزانه او معادل يکی دو دلار است.

غلام يازده سال دارد و به جای درس و تحصيل، صبح تا شب به فروش روزنامه و مجله در خيابانهای پايتخت مشغول است و در پايان روز، درآمدش از فروش مطبوعات را، نان می خرد و به خانه می برد.

تنها سياست بازار آزاد و تکيه بر بخش خصوصی نمی تواند مشکلات اقتصاد افغانستان را حل کند، بلکه دولت بايد اقتصاد دولتی را نيز همپای اقتصاد بازار آزاد رشد دهد محمد علم اسحاقزی کارشناس اقتصادی

غلام احسان می گويد که علاوه بر او، پدرش نيز نان آور خانوده است و از راه کارگری، سه دلار در روز درآمد دارد.

برادر بزرگتر غلام احسان نيز در سطح شهر به نخود فروشی مشغول بوده، اما مدتی می شود که بيکار است.

بدين ترتيب، تمام درآمد غلام احسان و پدرش، در بهترين شرايط، پنج دلار است.

"قاری عصمت الله"، پيرمرد نابينايی که در شهر مجله و روزنامه می فروشد می گويد که درآمد او برای تامين مخارج اوليه زندگی کافی نيست.

او نيز همه روزه از ساعت هشت صبح تا پنج بعد از ظهر در گوشه ای از خيابان بساط پهن می کند و روزنامه، مجله و کتاب می فروشد.

قاری عصمت الله، روزانه کمی بيش از يک دلار درآمد دارد و می گويد که او تنها نان آور خانواده ده نفری خود است.

راه حل اين وضعيت

دکتر محمد علم اسحاقزی، کارشناس اقتصادی، می گويد که دولت افغانستان در گام نخست بايد يک برنامه وسيع برای بازسازی زير بناهای اقتصادی کشور ايجاد کند.

نا امنی، به ويژه در مناطق جنوب و جنوب شرقی، موجب رکود اقتصادی افغانستان شده است

او می گويد که تنها سياست بازار آزاد و تکيه بر بخش خصوصی نمی تواند مشکلات اقتصاد افغانستان را حل کند، بلکه دولت بايد اقتصاد دولتی را نيز همپای اقتصاد بازار آزاد رشد دهد.

آقای اسحاقزی همچنين بر لزوم دخالت دولت در برخی امور اقتصادی به منظور کمک به حل مشکلات مردم تاکيد می کند.

او می گويد که کمکهای خارجی برای افغانستان بايد از يک مرکز واحد رهبری شود تا از حيف و ميل آن جلوگيری شود.

اين کارشناس امور اقتصادی در همين حال بر مسئوليت دولت در اشتغال زايی و ارتقا سطح توليد در جامعه تاکيد می کند.

افغانستان، از نظر منابع طبيعنی، کشور فقيری نيست و هنوز معادن آن دست نخورده باقی مانده است.

آقای اسحاقزی بر اين باور است که استخراج معادن با کمک شرکت های خارجی می تواند در مبارزه با فقر در افغانستان موثر باشد.

به باور وی، در صورتی که از منابع زير زمينی و ثروتهای طبيعی افغانستان استفاده درست شود، سطح زندگی مردم اين کشور، از مردم بسياری کشورهای ديگر بالاتر خواهد رفت.

هفتاد و پنج درصد مردم افغانستان در خط فقر زندگی می کنند و فقرزدايی از برنامه های مهم دولت است جاويد لودين

جاويد لودين، سخنگوی رييس دولت انتقالی افغانستان، اجرای شش برنامه بزرگ بازسازی موسوم به "توسعه ملی و برنامه وامهای کوچک برای ارتقا سطح زندگی مردم" را از جمله اقدامات دولت در اين راستا می شمارد.

او با اشاره به اينکه نزديک به هفتاد و پنج درصد مردم افغانستان در خط فقر زندگی می کنند، فقرزدايی را از برنامه های مهم دولت شمارد.

سخنگوی رييس دولت انتقالی افغانستان همچنين می گويد اين کشور از اين پس ديگر به کمکهای فوری نياز ندارد.

او گفت کمکهای خارجی به افغانستان از اين پس، صرف پروژه های انکشافی خواهد شد.

آقای لودين می افزايد که به زودی کنفرانس سوم کشور های کمک کننده برای بازسازی افغانستان در اروپا برگزار می شود که در آن در مورد مبارزه با فقر در افغانستان در ده سال آينده بحث خواهد شد.

دوشنبه،۱۶ فوريه، حامد کرزی رييس دولت انتقالی افغانستان، در جلسه کابينه اين کشور، بر لزوم فقرزدايی از جامعه تاکيد کرده و به شماری از وزيران ماموريت داد تا برای افزايش سطح زندگی مردم و اشتغالزايی برنامه های مشخصی را طرح ريزی کنند.

نگاهی متفاوت

برخی گزارشگران غربی شرايط زندگی بسياری از افغانها را در دو سال گذشته و از زمان سرنگونی رژيم طالبان، بهتر ارزيابی کرده و می گويند اقتصاد اين کشور، به ويژه در کابل پايتخت، از سطحی بسيار ضعيف، به پر رونق تبديل شده است.

ارزهای خارجی به افغانستان سرازير شده و ساختمان سازی در سطح شهر جريان دارد.

بسياری از افرادی که در طی بيش از دو دهه جنگ اين کشور را ترک کرده بودند، پس از بيرون رانده شدن رژيم طالبان به افغانستان بازگشته اند.

آنها می گويند وضعيت امنيتی در خارج از حيطه پايتخت بسيار متفاوت از داخل کابل است و کابل با حضور نيروهای بين المللی کمک برای حفظ امنيت، آيساف، شهری به نسبت امن در افغانستان قلمداد می شود.

نا امنی، به ويژه در مناطق جنوب و جنوب شرقی، موجب رکود اقتصادی شده است.

بسياری از سازمان های بين المللی در اين ولايات، که عمدتا مکان درگيری های خشونت آميز بوده است، فعاليت ندارند.

کميساريای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان هشدار داده است که برای استقرار ثبات پايدار در اين کشور کمک های بين المللی به افغانستان بايد طولانی مدت باشد.

اين آژانس می گويد برای ادامه روند کاهش شمار پناهجويان افغان در جهان، کشورهای غربی بايد ميزان کمک مالی و نيروهای نظامی خود در افغانستان را افزايش دهند.

کميساريای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان روز سه شنبه، 24 فوريه، اعلام کرد بهبود شرايط در کشورهای يوگسلاوی و افغانستان از جمله دلايل کاهش شديد شمار متقاضيان پناهندگی در جهان بوده است.