|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
آغاز جمع آوری سلاحهای سنگين در کابل برنامه خارج کردن سلاحهای سنگين از شهر کابل، روز پنجشنه آغاز شد. در مرحله نخست اين برنامه، سلاحهايی که از نقاط مختلف شهر جمع آوری شده بود، به "ريشخور"، منطقه ای در جنوبغرب کابل منتقل شد. وزارت دفاع افغانستان می گويد که اين برنامه که در نقاط مختلف کشور اجرا می شود، بخشی از تلاش اين وزارت برای آوردن صلح و ثبات در کشور است. در نزديک کاخ ويران شده دارالامان در غرب کابل، حدود چهل کاميون که انواع مختلف سلاحهای سنگين بر آنها بار شده بود، آماده حرکت به سوی ريشخور، منطقه ای در جنوبغرب کابل بودند.
اين سلاحها رنگ و رو رفته و فرسوده به نظر می رسيد، اما مقامات وزارت دفاع افغانستان می گويند که همه سلاحهای جمع آوری شده قابل استفاده است که در سالهای گذشته درست نگهداری نشده است. عبدالرحيم وردک معاون وزارت دفاع افغانستان در مراسم آغاز برنامه جمع آوری سلاحهای سنگين در کابل گفت که برنامه انتقال اين سلاحها به خارج از پايتخت، جزئی از برنامه خلع سلاح عمومی (دی دی آر) که با همکاری سازمان ملل متحد انجام می شود نيست بلکه برنامه مستقلی است که از سوی وزارت دفاع به منظور تحکيم صلح وثبات انجام می شود. هنوز اعلام نشده است که چه تعداد سلاح سنگين در شهر کابل وجود دارد، اما در بسياری نقاط اين شهر سلاحهای سنگين به چشم می خورد که در جريان جنگهای داخلی مجاهدين در دهه نود و پس از آن، از قرارگاههای نظامی به نقاط مختلف شهر منتقل شده است. ژنرال بسم الله خان لوی دريستيز، رييس ستاد ارتش افغانستان که جزييات برنامه انتقال سلاح سنگين به خارج از کابل را برای خبرنگاران توضيح می داد، گفت که افراد نظامی مربوط به وزارت دفاع نيز به ترتيب ازشهر کابل خارج خواهند شد و در پايتخت، فقط نيروهای پليس و نيروهای ويژه امنيت باقی می مانند. مقامات وزارت دفاع افغانستان همچنين می گويند که برنامه خارج کردن سلاحهای سنگين از ديگر شهرها نيز در حال اجرا است. تا کنون، در مزار شريف تعدادی از اين سلاحها جمع آوری شده و از شهر خارج شده است. همچنين در دو مرحله، سلاحهای سنگين از دره پنجشير به منطقه پلچرخی درشرق شهر کابل منتقل شده است. آنگونه که مسئولان وزارت دفاع می گويند هدف از جابجايی سلاحهای سنگين و نيروهای نظامی، آوردن نظم بيشتر در ارتش ملی و بالا بردن ظرفيتها و توانايی وزارت دفاع است. اين وزارت می خواهد همه امکانات و نيروها ی نظامی در سراسر کشور را در کنترل داشته باشد، اما مساله مهم اين است که وزارت دفاع تا چه حد می تواند دست فرماندهان محلی را که جزو ارتش ملی نيستند از چنين سلاحهايی کوتاه کند. افزون بر آن گزارشهای رسيده حاکی از آن است که فرماندهان نظامی برخی مناطق افغانستان، هنوز حاضر نيستند سلاحهای شان به جايی منتقل شود که از کنترل آنها خارج باشد. |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||