'روستای عشق' در جنوب شرق افغانستان خالی از سکنه شد

روستای عشق در خوست روزگاری سرشار از زندگی بود. امروز به قریه متروکه‌ای می‌ماند. سال‌ها است که ساکنان آن کوچیده‌اند. اینجا اقلیت‌های مذهبی هندو و سیک زندگی می‌کردند. جنگ‌های خانمانسوز داخلی آنها را به ترک خانه اجدادشان واداشت. برخی به کابل مهاجرت کردند و شماری هم رهسپار هند شدند.

نزدیک به ۲۵ سال پیش، زمانی که هندوها به مسجد بابری درایالت گجرات هند حمله کردند، عبادتدگاه سیک‌ها و هندوهای روستای "پریم نگر" در ولایت خوست در جنوب شرق افغانستان، هدف حملات انتقام جویانه‌ای مسلمانان قرار گرفت.

حدود ۷۰ خانواده سیک و هندو برای قرن‌ها اینجا زندگی می‌کردند. بیشتر این مردم تجارت پیشه بودند. در روستای عشق امروز نه مغازه‌ای باز است و نه هم تاجری دیده می‌شود.

'در خوست بسیار خوش بودیم'

بوانتی، ۶۵ ساله با تمام اعضای خانواده‌اش سی سال پیش پریم نگر را ترک کرد و به هند رفت. او می‌گوید پس از سی سال زندگی در هند هنوز روزهای خوشی را که در پریم نگر ولایت خوست داشته دوباره تجربه نکرده است.

او می‌گوید: "در پریم نگر که نان جواری و ماست می‌خوردیم مانند این بود که اینجا گوشت بخوریم. در خوست بسیار خوش بودیم، اما در هند خوش نیستیم. هرجای که قسمت باشد، همانجا می‌رویم اما می خواهیم به خوست برگردم."

ساکشی و سایر کودکان این خانواده که در هند متولد شده‌اند، همه پشتو - یکی از زبان‌های رسمی افغانستان - صحبت می‌کنند.

عبادتگاه این اقلیت هندو و سیک در روستای پریم نگر بنا شده بود. ۲۵ سال قبل، پس از تخریب مسجد بابری در هند، برخی افراد مسلح برای انتقام جویی به روستا یورش برده و عبادتگاه آنها را با بمب تخریب کردند.

مسجد بابری در قرن هفدهم میلادی در هند بنا شد و یکی از اماکن مقدس تاریخی برای مسلمانان هند تلقی می‌شود اما در سال ۱۹۹۲ مورد حمله هندوها قرار گرفت و تخریب شد.

در پی تخریب مسجد بابری بارها میان هندوها و مسلمانان درگیری خشونت آمیز و خونبار رخ داده است. در هجده سال اخیر، ۲۰۰۰ نفر در این درگیری‌ها جان خود را از دست داده‌اند.

'غصب زمین و دارایی'

پس از فروپاشی رژیم طالبان در سال ۲۰۰۱ برخی افراد زورمند دست به غصب زمین و دارایی‌های آنان زدند و این روستا خالی از سکنه شد.

سورجد سینگ، می‌گوید که هنوز همه خانواده‌هایی که در کابل، هند و کشورهای دیگر زندگی می‌کنند، امید بازگشت به زادگاه پدری شان را دارند.

او می‌گوید: "اگر فرصت فراهم شود، آنجا چه می‌کنیم. همینگونه که شما به پاکستان مهاجر شدید، ما آنجا در هند مهاجر هستیم. ما نه آنجا تابعیت گرفته‌ایم و نه پاسپورت. به امید خدا نشسته‌ایم که وضعیت وطن بهتر شود و بار دیگر به روستای خود بازگردیم و زندگی کنیم."

اقلیت سیک و هندو در ولایت خوست می‌گویند بخش اعظم زمین‌های آنها غصب شده و با تمام تلاش‌هایی که کرده هنوز دوباره صاحب این دارایی‌های خود نشده‌اند.

چرن سنیگ، معاون شورای سراسری هندو سیک‌های افغانستان و یکی از ساکنان روستای پریم نگر، از دولت می‌خواهد که زمینه بازپس‌گیری زمین‌های غصب شده این اقلیت‌های مذهبی را فراهم کند.

او می گوید: "تقاضای ما از حکومت این است که برای ما سهولت‌های زندگی را فراهم کند. شما مشاهده کردید که به دلیل جنگ‌ها روستای ما ویران شده و جای زندگی و سرپناه باقی نمانده. از مردم خوست خوشیم. به خاطر روابط خوب بزرگان هندو، سیک و مسلمانان، هنوز هم مردم خوست به ما با احترام می‌نگرند."

'دروازه خوست برای سیک‌ها باز است'

پس از سالها تلاش بی نتیجه، به تازگی حکومت محلی خوست شکایت‌های اقلیت هندو و سیک‌های خوست را جدی گرفته است. حکم خان حبیبی، والی خوست به بی‌بی‌سی گفت حل مشکل این اقلیت در دستور کار است.

او گفت که اقلیت هندوها و سیک دوبار مراجعه کرده و در مورد جایداد و املاک شان در خوست عارض شده‌اند.

والی خوست مدعی است که "هروقت به این اقلیت‌ها فرصت داده شده و دروازه ولایت به روی آنها باز است. مشکل آنها را در همان فرصت به گونه جدی به فرماندهی پلیس محول کرده‌ام. حتی برعلاوه هدایت کتبی به گونه شفاهی نیز هدایت داده‌ام. آنها در مورد غصب زمین و جایداد هایشان تشویش داشتند در این بخش اقدام شده است."

والی خوست افزود که به زودی برای فراهم آوری آب آشامیدنی، ساخت مکتب ویژه و مراکز بهداشت برای اقلیت هندو و سیک اقدام می‌کند.

نمایندگان هندو و سیک‌های خوست می‌گویند اگر این وعده‌ها عملی شود، به زودی پریم نگر و مناطق دیگر شاهد بازگشت خانواده های مهاجر هندو و سیک خواهد بود.

در کنار خوست، اقلیت هندو و سیک در کابل، قندهار، ننگرهار، غزنی و برخی ولایات دیگر زندگی می‌کنند. در سالهای گذشته تعداد زیاد آنها به دلیل جنگ‌ها کشور را ترک کرده‌اند.