از شهرهای کوچک هند تا قهرمانی جهانی کریکت: زنانی که تاریخ‌ساز شدند

تیم ملی کریکت زنان هند با کسب نخستین عنوان قهرمانی جهان برای این کشور، تاریخ‌ساز شد.

این قهرمانی که اوایل این هفته رقم خورد ۵۰ سال پس از اولین بازی این تیم در مسابقات بین‌المللی بدست آمد.

تیم ملی کریکت زنان هند پس از سه شکست پیاپی در مرحله گروهی تیم قدرتمند استرالیا را در مرحله نیمه‌نهایی شکست داد و موفق شد در مرحله نهایی از سد تیم ملی افریقای جنوبی بگذرد.

بسیاری از بازیکنان از شهرهای کوچک هند آمده‌اند و با فروتنی کریکت را شروع کردند.

‌آن‌ها از خانواده‌هایی هستند که حمایت از رؤیاهای‌ فرزندان‌شان فداکاری‌ زیادی می‌طلبد.

این زنان مسیر رسیدن به مسابقات حرفه‌ای را از بازی با چوب‌های دست‌دوم و توپ‌های کهنه در کوچه‌های روستاهای‌شان آغاز کردند. بسیاری از آنها به‌خاطر زن بودن جدی گرفته نشدند.

بی‌بی‌سی در این مطلب به زندگی برخی از اعضای تیم در خارج از میدان بازی پرداخته است.

«هارمان‌پریت کائور: پیروزی با اتکا بر گذشته‌اش»

پس از پیروزی تاریخی تیم ملی کریکت زنان هند، کاپیتان هارمان‌پریت کائور به سوی پدرش دوید و او را در آغوش گرفت. این لحظه پیروزی تنها کاپیتان یک تیم نه بلکه لحظه پیروزی یک دختر بود.

هارمان‌پریت در سال ۱۹۸۹ در شهر موگا به دنیا آمد؛ شهری که مدت‌ها به عنوان پایتخت مواد مخدر ایالت شمالی پنجاب شناخته می‌شد. پدرش که بازیکن باشگاه کریکت و کارمند دادگاه محلی بود برای کمک به تأمین هزینه‌های زندگی، شیر چهار گاومیش خانواده را می‌فروخت. تجهیزات کریکت اغلب دور از دسترس بود.

سینگ سودی، اولین مربی‌ هارمان می‌گوید که او با چوب‌های قدیمی و توپ‌های بدون درز تمرین می‌کرد چون چیزی در دسترس نداشت.

هارماندر سینگ بولا، پدرش بی‌توجه به حرف‌های همسایه‌ها به دخترش اجازه داد تا کریکت بازی کند.

هارمان‌پریت از زمین‌های باز در موگا به لحظه‌ای رسید که جام حهانی را در ورزشگاه پاتیل ممبئی بالای سرش برد. ارزش‌ها برای خانواده بولا تغییر نکرده: سخت‌کوشی، فروتنی و ادامه دادن مسیر.

امان‌جوت کئور: آرام و متین در لحظات پر تنش

داستان بازی امان‌جوت کئور از کارگاه نجاری پدرش آغاز شد. جایی که او برایش اولین چوب کریکت را ساخت. حاصل تلاش‌های امان‌جوت در بازی تیم ملی هند در مقابل افریقای جنوبی نمایان شد.

در حالی‌که افریقای جنوبی در حال تثبیت موقعیت بود، او با جمع‌آوری دقیق توپ و پرتاب‌های بی‌نقض بازیکن مهم تیم افریقای جنوبی را از میدان خارج کرد.

بعدتر زمانی که کاپیتان تیم حریف از مرز صد دوش عبور کرده بود و امید به پیروزی را در دل داشت، کئور توپش را در هوا گرفت و حاضران در استادیوم یک‌صدا او را تشویق کردند.

او همواره در باره فداکاری پدرش با آرامش صحبت کرده‌ و هیچ‌گاه اغراق نکرده‌است.

رادا یاداو: از گذاشتن غرفه در پیاده‌رو تا رسیدن به سکوی افتخار

سفر رادا یاداو بازیکن چپ دست تیم ملی از منطقه کندیوالی در حومه شهر ممبئی آغاز شد.

او در ۱۹ سالگی اولین قرارداد رسمی‌اش را با هیأت کریکت هند امضا کرد. سپس برای خانواده‌اش یک مغازه کوچک خوراکه فروشی خرید. خانه‌ای که در بالای مغازه قرار داشت حدود ۲۱ متر مربع بود. فضا محدود بود اما آرزو‌های رادا نه.

خواهر بزرگترش که او نیز کریکت بازی می‌کرد از ورزش کناره‌گیری کرد تا رادا بتواند به بازی کریکت ادامه دهد.

او کریکت را با توپ تنیس در کوچه‌های باریک آغاز کرد و موفق شد به بالاترین سطح برسد.

رنوکا سینگ تاکور: کنترل آرام

رنوکا سینگ تاکور بازیکن چابک این تیم، پدرش را هنگامی که سه ساله بود از دست داد. مادرش سونیتا برای حمایت از خانواده شغلی دولتی گرفت، درآمد او اندک بود اما لحظه‌ای در حمایت از دخترش درنگ نکرد.

رنوکا ابتدا در کوچه‌های روستایش بازی می‌کرد و بعدها به اکادمی اقامتی انجمن کریکت هیماچال پرادش در دارامشالا رفت. این اقامت‌گاه یکی از نخستین مراکز برای بازیکنان زن کریکت در هند بود.

دوری از خانه و سختی‌های تمرین آسان نبود. اما لحظات تمرین و مربیانش او را به یاد فداکاری‌های مادرش می‌انداختند. همین آگاهی بود که او را در مسیر نگه‌داشت.

رنوکا در این جام جهانی رهبری خط حمله هند را به عهده داشت و بر یک وقفه طولانی مدت ناشی از مصدومیت غلبه کرد.