بازنشستگی زودهنگام خالق ترانه «توم‌هی‌هو» از بالیوود؛ هندی‌ها به اریجیت سینگ ادای احترام کردند

طرفداران دل‌شکسته‌ اریجیت سینگ، خواننده نامدار هندی، پس از اعلام خبر توقف فعالیت‌های او در زمینه «خوانندگی پلی‌بک» (موسیقی فلم)، به او ادای احترام کردند؛ تصمیمی که به معنای پایان یک فصل تعیین‌کننده در موسیقی معاصر بالیوود است.

برخی هواداران صدای او را «طنین شکست‌ها و شادی‌هایمان» توصیف کردند و برخی دیگر آن را «حضوری در تمام زوایای زندگی‌مان» نامیدند.

در سینمای هند، «خوانندگی پلی‌بک» به ضبط استودیویی ترانه‌هایی گفته می‌شود که بازیگران روی صحنه با آن لب‌خوانی می‌کنند؛ سنتی که ستون اصلی روایت‌گری در بالیوود است.

صدای سینگ با این سنت پیوندی ناگسستنی یافت و در سال‌های اخیر، کلام تصنیف‌های عاشقانه و موسیقی‌های او صدرنشین جدول‌های فروش بود.

این هنرمند ۳۸ ساله که سابقه همکاری با ستاره‌های پاپ جهانی نظیر اد شیرن را نیز در کارنامه دارد، روز سه‌شنبه (۲۷ جنوری) در انستاگرام خود اعلام کرد: «من به این مسیر پایان می‌دهم. سفر شگفت‌انگیزی بود.»

پس از این پیام، شبکه‌های اجتماعی مملو از پُست‌هایی شد که نشان می‌داد چگونه آهنگ‌های او با تار و پود فرهنگ هند گره خورده‌اند.

سینگ دلیل مشخصی برای ترک پلی‌بک ارائه نکرد، اما گزارش‌ها حاکی است که او قراردادها و پروژه‌های فعلی خود را به پایان رسانده و سپس به صورت مستقل و فراتر از سینمای تجاری، به پروژه‌های خلاقانه موسیقی خواهد پرداخت.

این تصمیم برای خواننده‌ای که در اوج دوران کاری خود قرار دارد، بسیار جسورانه است. او اخیرا در تالار پرجمعیت «ومبلی آرِنای» لندن به روی صحنه رفت؛ موفقیتی که تعداد کمی از خوانندگان پلی‌بک هند به آن دست یافته‌اند.

صدای او — که لرزان، لطیف و صمیمی توصیف می‌شود — بیش از یک دهه است که راوی دلتنگی‌ها، حسرت‌ها و آشتی‌های میلیون‌ها نفر بوده است.

با این حال، او حتی در اوج شهرت نیز ترجیح می‌دهد در حاشیه دنیای سلبریتی‌ها بماند و همواره نسبت به موفقیت خود نوعی تردید و دو دلی نشان داده است.

او به ندرت مصاحبه می‌کند، از تبلیغات دوری می‌جوید و در انظار عمومی چنان ساده ظاهر می‌شود که ممکن است اصلا متوجه حضورش نشوید؛ مردی آرام که چهره‌اش را زیر کلاه پنهان می‌کند.

اریجیت سینگ در یکی از معدود مصاحبه‌هایش با «فوربس هند» گفته بود: «من از سلبریتی بودن متنفرم» و خود را کسی توصیف کرد که کاملا تصادفی در مسیر شهرت قدم گذاشته است.

اریجیت سینگ در سال ۱۹۸۷ در «جیاگنگ»، شهر کوچکی در ایالت بنگال غربی، متولد شد. در خانواده‌ای که موسیقی برای آن‌ها نه یک آرزو یا هدف دوردست، بلکه بخشی از تمرینات روزمره بود که در تمام زوایای زندگی‌شان جریان داشت.

مادر و مادرکلان او خوانندگان آموزش‌دیده موسیقی کلاسیک بودند و خاله‌اش نیز موسیقی تدریس می‌کرد.

آموزش‌های کلاسیک او خیلی زود آغاز شد و هم‌زمان با آوازخوانی، نواختن تبله را نیز آموخت، اما در عین حال با موسیقی پاپ و عامه‌پسند نیز آشنا شد.

«بیرندرا پراساد هزاری»، اولین استاد سینگ، او را در دوران نوپایی در مکتب موسیقی محلی به یاد می‌آورد. کودکی که حتی پیش از آنکه بتواند نُت‌ها را تلفظ کند، چشمانش به هارمونیوم خیره می‌ماند.

هزاری به روزنامه هندی تلگراف گفت: «هرگز با خواننده‌ای با چنین استعدادی برخورد نکرده بودم.»

او به پیشرفت سریع این پسر، از اولین درس‌های راگ (دستگاه‌های موسیقی هندی) تا تبدیل شدن به صدایی که بعدها جهان آن را شناخت، اشاره کرد.

اولین تجربه سینگ برای جلب توجه ملی در سال ۲۰۰۵ رقم خورد. زمانی که در برنامه استعدادیابی تلویزیونی «فِیم گوروکول» ظاهر شد.

او برنده نشد و حضورش چندان جلب توجه نکرد، اما این شکست به نوعی برای او سازنده بود. سینگ به شهر کلکته در بنگال غربی بازگشت و به عنوان برنامه‌ریز و دستیار موسیقی مشغول به کار شد تا چم و خم کار در استودیو را بیاموزد.

او چندین سال در حاشیه‌ این صنعت فعالیت کرد، اما بعدها بر آن سلطه یافت.

تا اینکه سرانجام با قدرتی غیر معمول به شهرت رسید.

سینگ در سال ۲۰۱۳ آهنگ «توم‌هی‌هو» را برای فلم «عاشقی ۲» خواند. این آهنگ زمانی منتشر شد که موسیقی رمانتیک بالیوود بیشتر به سمت زرق‌وبرق و شکوه ظاهری متمایل بود. اما صدای سینگ — که درونی و بی‌تکلف بود — تأثیری کاملا متفاوت گذاشت. او دوباره به مخاطبان بالیوود نشان داد که «ابراز غم و دل‌شکستگی» در عشق، اصلا مایه ضعف نیست.

این قطعه چنان محبوب شد که از خود فلم فراتر رفت و به یک «مشغله ذهنی ملی» در هند تبدیل شد. این آهنگ همه‌جا بود؛ رادیو، مراسم‌های عروسی و برنامه‌های استعدادیابی را قبضه کرده بود. نُت‌های لرزان و پُرسوز آن، چنان وفاداری عاشقانه‌ای را روایت می‌کرد که در عین سینمایی بودن، به شدت شخصی به نظر می‌رسید. برای ماه‌ها، عبور از شهرها و محله‌ها بدون شنیدن این آهنگ، غیرممکن به نظر می‌رسید.

پس از آن، دوره‌ای از موفقیت‌های خیره‌کننده آغاز شد. سینگ یک‌شبه به ملموس‌ترین و صمیمی‌ترین صدای بالیوود تبدیل شد.

او به زبان‌های مختلف از جمله هندی، بنگالی، تامیلی و تلگو آواز خواند و گاهی برای یک فلم، چندین ترانه ضبط می‌کرد. او همکاری‌های مستمری با آهنگسازان برجسته‌ای چون پریتام، ای.آر. رحمان، ویشال-شیکار و امیت تریویدی داشت.

با این حال، سینگ با شهرتی که به دست آورده بود، احساس راحتی نمی‌کرد. او از توجه رسانه‌ها گریزان بود و اغلب در مراسم‌های اهدای جوایز شرکت نمی‌کرد.

او حتی روی صحنه نیز سبک غیررسمی خود را حفظ کرد. در کنسرت‌هایش، با تماشاگران گپ می‌زند، آهنگ‌های درخواستی را می‌خواند و گاهی در میانه آواز مکث می‌کند تا تنظیم قطعه را تغییر دهد یا هوادارانش را سرزنش کند که چرا به جای لذت بردن از لحظه، مدام در حال فلمبرداری با موبایل‌هایشان هستند.

در زندگی شخصی، سینگ با تیم کوچکی کار می‌کند و ترجیح داده است به جای زرق‌وبرق شهرهای بزرگ، در شهر زادگاهش زندگی کند. جایی که معمولا دیده می‌شود که با یک اسکوتر برای خرید مایحتاج خانه بیرون می‌رود یا با دوستان قدیمی‌اش وقت می‌گذراند.

گزارش شده است که مهمانان بین‌المللی، از جمله مارتین گریکس (دی‌جی مشهور هالندی) و اد شیرن، در محل زندگی او در «جیگانگ» با او ملاقات کرده‌اند.

در سال‌های اخیر، او در انتخاب کارهایش سخت‌گیرتر شده و تمرکز خود را بیشتر بر پروژه‌های مستقل معطوف کرده است.

البته انتقادهایی هم وجود داشت. برخی شنوندگان و منتقدان معتقد بودند که بسیاری از آهنگ‌های او شبیه به هم شده‌اند و آن صدای خش‌دار و درون‌گرای همیشگی‌اش، باعث ایجاد نوعی تکرار در فلم‌ها و سبک‌های مختلف شده است.

سینگ در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۷ اعتراف کرد که در تلاش است تعداد پروژه‌هایش را کاهش دهد. چون شنیدن صدای خودش که از هر گوشه و کناری پخش می‌شود، برایش «آزاردهنده» است.

او گفت: « البته که اگر سالی ۱۰۰ آهنگ بخوانی، مردم از شنیدن صدایت خسته و دلزده خواهند شد.»

اکنون هواداران در این فکرند که قدم بعدی او چیست. برخی تصمیم این هفته او را سیر طبیعی تکامل هنرمندی می‌دانند که شهرت برایش «خفه‌کننده» شده است.

برخی دیگر آن را واکنشی به فشارهای موسیقی تجاری یا صرفا گامی جدید در مسیر خودشناسی او می‌بینند.

دلیلش هر چه که باشد، صدای او همچنان به موسیقی هند هویت خواهد بخشید.