وبلاگ روز هفتم

چو وبلاگ نباشد تن من مباد

بهزاد بلور24/07/2006, 04:41 PM

این یکی دو ماه گذشته یکی از عجیبترین دوران تحول روزهفتم بوده:

1-بعد از دو سال برو و بیا و کلی حرص و جوش خوردن، صفحه به شکل جدیدش راه افتاد.

2-این وبلاگ از بین چندین داوطلب ( تو زبانهای خارجی بی بی سی) به ما داده شد ( با تشکر از سارا که کلی به ما حال داده و نصفه ایرانیش بال زنان دست ما رو گرفت و برد به بهشت اینترنت).

3- اینها همزمانه با تغییر روزانه مطالب سایتمون که با سرعت زیاد داره جلو می ره وبه همت بابک و محمود داره دیوار صوتی رو می شکنه ( 340 متر در ثانیه) البته زانوی بچه ها سابیده شده.

4- یک جورائی دیگه تو روز هفتم نیستم!و فقط حدود 40 دقیقه اش با منه و بقیه اش با شادیه. ولی شب هفتمو دو دستی چسبیدم و با کمک زوبین داریم به یک دیوونه خونه تمام عیار تبدیلش می کنیم.

اما نقشه چیه؟

بوسیله این وبلاگ از پشت صحنه و پشت نقابمون بیشتر حرف می زنیم و حتی اتفاقاتی که دور برنامه هامون می افته رو افشا می کنیم و آبرو می بریم و شبهائی که بی خوابی می زنه سرمون شروع می کنیم جفنگ نویسی و اینجا چاپ می کنیم ( بنابراین دائما اینجا رو ببینین یا از قسمت" نظرات" سوء استفاده کنین و برامون بنویسین).

بنابراین بعضی از همکارا از الان دندونشونو تیز کردن که بگن " روزهفتم برای بی بی سی آبرو نگذاشته " تو فکر این جمله های اول وبلاگ بودم که یه دفعه قطار تو تونل میخ ترمز زد.ای ی ی ی ی ی ی ی ی ی . . . تق ... چراغای کوپه متروی من خاموش روشن شد. زن راننده با صدای لرزون، زنان در حالی گریه می کردگفت: " یکنفر پرید زیر قطار و الان زیر قطار هستش لطفا سر جای خودتون بشینین." . چند نفر زدن زیر گریه، بقل دستی من که مرد پیری بود گفت: چراغها خاموشه، نمی شه کتاب خوند! مرد بقل دستیش گفت " کسی جوک بلده" زن روبرویم گفت" چرا قطار وایساد؟" منهم در کامپیوتر مو بستم و به خودم گفتم" دیگه غلط بکنم تو مترو درباره وبلاگ فکر کنم و برای همکارا رجز بخونم!

| بی بی سی مسئول محتوای وبسايت های ديگر نيست