وبلاگ بی بی سی فارسی

چراغهای روشن رابطه!

اميد فراستی14/05/2007, 02:34 PM

نوشته ای از پرتو پروین

کاغذهایی را که پرسشها و شماره تلفنها روی آن نوشته شده برمی داری و به طرف یکی از دو استودیویی که قابلیت ضبط تلفنی دارند راه می افتی. اگر خوش شانس باشی و یکی پیش از تو در استودیو مشغول و یکی دیگر بیرون از آن در انتظار نباشد می توانی بروی پشت دستگاه بنشیینی و شماره بگیری. شماره هایی که گاه مشغول است، گاه یک رقمش افتاده یا تغییر کرده، گاه خاموش است و در مواردی هم به صدای زنگ منجر می شود.

بعد از آن که طرف صحبت، سلامت را علیک گفت و حرفهایی مقدماتی برای توجیه او رد و بدل شد، ممکن است ارتباط یکباره قطع شود، ممکن است کیفیت خط ناگهان خراب شود، ممکن است از آن سوی خط صدای گریه بچه مصاحبه شونده یا ناله باز و بسته شدن دری روغن نخورده با صدای گفت و گو همراه شود، ممکن است یک همکار عجول پشت در استودیو صورتش را بچساند به شیشه و با ابروهایی بالا رفته به ساعتش یا به کاغذهای دستش اشاره کند و این احتمال هم هست که بتوانی گفت و گو را ادامه بدهی و حرفهای طرف را با کیفیتی که سردبیر برنامه را از کوره درنبرد ضبط کنی! البته این هم بعید نیست که پس از اتمام مکالمه ناگهان ببینی کامپیوتر شیطان زده از ضبط آنچه روی مانیتور آمده خودداری می کند و همه آنچه به ربع ساعتی رشته ای به آنی پنبه شود! آن وقت تو می مانی با گلویی خشک، رمقی رفته، عقربه هایی که همیشه از تو فرزتر و جلوترند در دقایقی کوتاه تا شروع برنامه...
با این همه در کار گزارشگری و اجرا همیشه یک دلخوشی هست و آن هم امکان گفت و گو با کسانی است که اگر خبرنگار سازمان عریض و طویلی چون بی بی سی نباشی امکان هم کلام شدن با آنها را مگر به خواب ببینی. ولی در این حرفه پلها به آسانی برقرار می شوند و برخلاف تعبیر فروغ، چراغهای رابطه روشن اند!
همکاران باتجربه گفتنی ها بسیار دراین باره دارند: در میان آنها هستند کسانی که فالاچی وار با شخصیتها ی سیاسی یا مشاهر علم و هنر معاصر مصاحبه کرده اند و خاطره برخی کشتی های کلامی خود را چون گنجینه ای پاس می دارند.
چند ماه پیش، در یک شب زمستانی به مناسبت دستگیری یک روزنامه نگار و انتشار بیانیه ای از سوی عده ای از نویسندگان در محکومیت این اقدام، با یکی از امضا کنندگان بیانیه که نویسنده ای صاحب نام است تماس گرفتم. یادم هست که رشته کوتاه سلام و احوالپرسی من نخست با همسر او و سپس خودش چندین بار قطع شد و هر بار که از نو شماره می گرفتم انتظار داشتم دیگر گوشی را برندارند که برداشتند، انتظار داشتم لحن کلامشان تغییر کند که نکرد و به همان گرمی اول باقی ماند. انتظار داشتم متلکی بگویند و مثلا بگویند به بالادستی هایتان بگویید یک خط تلفن سالم به شما بدهند که نگفتند. خلاصه بعد از چند بار تماس و امتحان کردن دو سه شماره ای که آنها داده بودند تا ببینیم کیفیت صدا با کدام بهتر است. آن نویسنده که قصه هایش را در نوجوانی خوانده بودم و برای اولین بار با او گفت و گو می کردم با صبر و حوصله متن بیانیه را توضیح داد، حواشی موضوع را گفت و موضع امضاکنندگان را هم بیان کرد. دیگر می بایست خداحافظی می کردم ولی نمی دانم چرا برایم سخت بود. انگار صفحه ای پر از خطوط کج و معوج، پر از خستگی از روحم جدا شده بود و جایش را صفحه ای سپید و باز گرفته بود. به هر حال ترمز دلم را گرفتم و با سپاس و بدرود گوشی را گذاشتم.
چند روز پیش، در خبری خواندم که آن نویسنده دچار سکته مغزی شده و در اغماست. یاد آن شب و یاد دفاع با صلابت او از آزادی بیان افتادم و دیدم منهم غنیمتی در سینه دارم.

| بی بی سی مسئول محتوای وبسايت های ديگر نيست