وبلاگ بی بی سی فارسی

تل آویو یا "بهارتپه" ؟

مهدی پرپنچی19/04/2007, 05:56 PM

"تل" به زبان عبری، معنای پشته و تپه می دهد و "آویو" یعنی فصل بهار. این نکته را امروز از راننده ای که ما را به فرودگاه Sde Dov در تل آویو می برد شنیدیم و چند دقیقه بعد ترکیب "بهارتپه" وارد زبان فارسی شد.
تل آویو در دهه 80 قرن نوزدهم ساخته شد تا یهودیانی که توانایی مالی زندگی در شهر عرب نشین و زیبای یافا را نداشتند در آن زندگی کنند. امروز البته این شهر در زیبایی و رفاه و آسایش به راحتی، شانه به شانه بسیاری شهرهای اروپایی می زند.

تل آویو ساخته شد تا کارگرانی که در یافا کار می کردند، شب ها محلی برای خواب و استراحت داشته باشند اما اختلاف ها بین یهودیان ساکن این شهر و اعراب یافا در سال 1921، یهودیان را به فکر تاسیس یک مرکز تجاری عمده در تل آویو انداخت و به این ترتیب، شهری که بنا بود خوابگاه کارگران شاغل در یافا باشد، به تدریج خواب از چشمان اعراب ربود و شد مرکز ثقل تجاری نخستین کشور یهودی در طول تاریخ. در سال 1954، یافا رسما به تل آویو پیوست و امروزه یافا، تنها بخش کوچکی است از تل آویو بزرگ با جمعیت بسیار اندکی از اعراب اسراییلی.
از بیت المقدس یا اورشلیم که به تل آویو می رفتیم، دیوار حائل، نخستین چیزی بود که توجه ما را جلب کرد. در بعضی قسمت ها، جاده عملا بین دو دیوار قرار می گرفت و غیر از توده بتنی بی ریخت و بد شکلی که چپ و راست اتومبیل را پر می کرد، تنها جایی که برای نگاه کردن باقی می ماند طول جاده بود.

ارتفاع دیوار، بستگی دارد به موقعیت استراتژیک زمین های مجاور؛ اگر پشت دیوار، پست باشد دیوار هم کوتاه است و اگر تپه یا ساختمان بلندی در پس آن قرار گرفته باشد، دیوار به اندازه ای بالا می رود که نتوان با تیر مستقیم، اتومبیل های در حال تردد در جاده را از آن ارتفاعات، هدف قرار داد.
کار البته از محکم کاری عیب نمی کند؛ در بعضی قسمت های جاده، به فاصله 10، 15 متری از دیوار، سیم خاردار هم کشیده شده تا فلسطینی های ساکن آن مناطق، حتی امکان نزدیک شدن به دیوار را هم نداشته باشند.
عبور از مرز تعیین شده در سال 1967، چندان دشوار نبود. پلیس مسلحی که در خط مرزی ایستاده، تنها نگاهی به داخل ماشین انداخت و به اشاره سر، مجوز عبور صادر شد. همراهانمان گفتند تنها اتومبیل هایی در این جا متوقف می شوند که قیافه سرنشینانش، شبیه اعراب باشد. دانستیم که احتمالا شکل و شمایل ما شباهتی به اعراب ندارد. ناگفته پیداست که ما در دوران نسبتا آرامی به اسراییل آمده ایم و اگر وضعیت امنیتی مناسب نبود، بدون شک رفتار ماموران هم متفاوت می بود.
هر چه به تل آویو نزدیک تر می شویم، جاده و مناطق اطرافش زیباتر و شکیل تر می شود و داخل تل آویو، تفاوتی فاحش با بیت المقدس دارد. به ما گفته بودند که بیت المقدس، شهری است مذهبی و متفاوت با تل آویو، اما راستش را بخواهید من گمان نمی کردم این تفاوت از زمین تا آسمان باشد. ساعتی بعد، وقتی تل آویو و بیت المقدس را از آسمان و از پنجره هلی کوپتری که ما را دور اسراییل چرخاند دیدم تفاوت ها آشکارتر شد.
دیوار حایل را هم از آسمان بهتر می شود دید. در بعضی مناطق، شهرهای فلسطینی و اسراییلی، کاملا به هم چسبده اند و اگر دیواری در کار نباشد و گروه های فلسطینی، قصدی برای حمله داشته باشند، کارشان چندان دشوار نخواهد بود.
پوشش گیاهی اسراییل و کرانه باختری هم، ابدا قابل قیاس نیست. اسراییل، سرزمینی است که به مدد تکنولوژی مدرن و شیوه های نوین کشاورزی و توجه و برنامه ریزی های دقیق و درازمدت، مملو شده از درختان انبوه و مزارع سرسیز، اما به مناطق فلسطینی که نگاه می کنی، جز خار و خاشاک و شاید تک درختی در دوردست ها، چیزی نمی بینی.
در شهر سدوروت، هلی کوپتر فرود آمد و پس از ده دقیقه رانندگی، رسیدیم به پاسگاهی مرزی که مشرف بود به شهرهای فلسطینی غزه و بیت حانون. سربازان اسراییلی از برج و باروی این پاسگاه، منطقه مرزی بین اسراییل و نوار غزه را که با سیم های خاردارمشخص شده ، تحت نظر دارند. در فاصله ای نه چندان دور، بالنی سفید رنگ در آسمان دیده می شود که وسیله است بدون سرنشین برای تحت نظر قرار دادن تحرکات مشکوک در نوار غزه.
پشت سر ما، برجی قرمز رنگ قرار دارد با چیزی شبیه بشکه روی آن. همراهان ما گفتند این وسیله ای است که موشک های قسام را ردیابی می کند و اگر به صدا درآمد، شهروندان سدوروت، پنجاه ثانیه فرصت دارند تا در جایی مناسب پناه بگیرند. گفته می شود اخیرا دولت اسراییل شش میلیون دلار بودجه اختصاص داده تا پناهگاه هایی در اماکن عمومی و مدارس شهر ساخته شود.
به داخل شهر می رویم و در حیاط یک ایستگاه پلیس، پشته ای از موشک های دست ساز قسام را می بینیم که روی هم انباشته شده اند و تاریخ سقوط هر کدام با گچ رویش نوشته شده. جدیدترین تاریخی که ما دیدیم، مال یازده روز پیش بود.
در مسیر بازگشت به محلی که هلی کوپترمان فرود آمد، خانه امیر پرتز، وزیر دفاع اسراییل و زمین های متعلق به آریل شارون را می بینیم که وسطش، ساختمانی نسبتا بزرگ به چشم می خورد. به ما گفتند سال گذشته، یک موشک قسام در کنار خانه امیر پرتز فرود آمده و زن عابر مسلمانی را کشته است.

به گفته همراهانمان، بیشتر اهالی شهر سدوروت، مهاجرانی هستند که ازمراکش، روسیه و اتیوپی به اسراییل آمده اند. همراهان ما، مکرر تاکید دارند که دیوار حایل، موقتی است و تنها برای حفاظت از جان شهروندان اسراییلی ساخته شده است. یکی از آن ها می گوید همان طور که دولت ایران نمی تواند حملات گروه جند الله به شهروندانش را تحمل کند، اسراییل هم تمامی تلاش خود را به کار می بندد تا از شهروندان خود دفاع کند.

روز پر مشغله ای را پشت سر گذاشتیم و به شدت خسته ام. همین الان یاسر که در هتل محل
اقامت ما در بخش عرب نشین بیت المقدس کار می کند، یک استکان چای داغ آورد. ازش پرسیدم اهل کجاست. یاسر در حالی که انگشتش را به زمین اشاره می کرد، گفت: "اینجا." پرسیدم "یعنی در بیت المقدس به دنیا آمده ای؟" گفت: "بله. زمین های فرودگاه بیت المقدس مال ماست." یاسر "مال ما"را دو بار و با تاکید فراوان تکرار کرد.

گزارش رادیویی امروز ما را بشنوید
پی نوشت: عکس های ما در فلیکر فراموش نشود.

| بی بی سی مسئول محتوای وبسايت های ديگر نيست