وبلاگ بی بی سی فارسی

رسانه خصوصی، رسانه غيرخصوصی

اميد فراستی13/09/2006, 01:54 PM

نوشته بابک تورانی

قسمت اول این نوشته یک بحث گسترده را ایجاد می کند. جدای از محیط فعالیت و ترس از تعطیلی و خطوط قرمز و سبز، رسانه ای که بدون اتکا به سوبسید فعالیت می کند، مجبور است ساختاری بی رحم تر داشته باشد.

مدیریت صحیح را می توان اینگونه تعریف کرد که هر جزء سیستم، بطور مستقیم، سود یا زیان حاصل عملکرد کل سیستم را احساس کند. تحت چنین مدیریتی، حرفه ای گری - که بالقوه تلاش برای بقا در یک فعالیت اقتصادی است، اجازه نمی دهد که هر جزء، انحراف یا خطای جزء دیگر را تحمل کند؛ چون هر خطا، بخشی از مخاطب (بخوانید درآمد) را در معرض تهدید قرار می دهد.

رسانه ای که بر اساس سوبسید اداره می شود، گرچه می تواند بواسطه بی نیازی اقتصادی، اصل عرضه و تقاضا را نادیده بگیرد و بگوید که مخاطبی عام دارد، اما لزوما در آن، حداقل بخاطر اهمیت "اسم" (Brand) رسانه، نمی توان تنها برای "دورهم بودن" ارزش قائل شد.

در هر موسسه، برای تبدیل "دورهم بودن" به یک "فعالیت رسانه ای"، باید به ارزشهای بنیادی آن موسسه پایبند بود، هر چند که اعتراف و اذعان می کنم، کج خلقی نمی تواند انحراف را تصحیح کند.

شاید فرهنگ ایرانی، بیش از اندازه به "خواهش می کنم" و "قربان شما" و "استدعا می کنم" و "البته صحیح می فرمایید" وابسته شده باشد، اما بالاخره تغییر باید از جایی آغاز شود.

| بی بی سی مسئول محتوای وبسايت های ديگر نيست