وبلاگ بی بی سی فارسی

کمی تا قسمتی ابری

اميد فراستی13/06/2006, 05:29 PM

ستار سعيدی (که تصميم گرفته از اين به بعد ديگر در اين وبلاگ، مطالب سياسی يا شبه سياسی ننويسد): لندن در تصورات من، تا پيش از اينکه به بريتانيا برسم، شهری با ساختمانهای قديمی، کوچه و خيابانهای باريک و هوايی هميشه ابری و بارانی بود. اين تصورات، تا حدود زيادی واقعيت داشت. به خصوص هوايی اکثرا گرفته و بارانی آن. آدم اينجا شب را در آروزی فردايی آفتابی به اميد جبران کسری ويتامين دی به خواب می رود. شش ماه خزان و زمستان و دو ماه و اندی از بهار را، با چنين آرزويی پشت سرگذاشتيم.

سرانجام به آرزوی يک ساله مان رسيديم، روزهای يکشنبه و دوشنبه اين هفته (12 و 13 جون يا ژوئن) از آن روزهای به شدت آفتابی و فوق العاده گرم بود. اما گويا در اين کشور، همه چيز اينگونه افراطی است، در زمستان، صبح تا نزديکی های ساعت هشت آفتاب طلوع نمی کند و هنوز ساعت از چهار عصر نگذشته ناپديد می شود. اما در تابستان، تا ساعت ده شب هم، آفتاب به طور کامل غروب نمی کند. گرمای سرسام آور اين دو روز (يکشنبه و دوشنبه) هم همينطور مثال زدنی بود. روزنامه ها نوشتند روز دوشنبه، "گرمترين دوازده ژوئن، در صد سال گذشته" بوده است.

ملت تشنه آفتاب، (جای شما خالی) با يک يا دو تيکه لباس به دشت و صحرا و کوه کمر سرازير شدند و در پارکهای داخل شهرها هم، تا چشم کار می کرد زن و مرد افقی ديده می شد. در پايان روز هم، شانه های سوخته و صورتهای سرخ شده با بوی شديد عرق (اين عرق همان رطوبت بدن است، نه شراب) در مترو ها و اتوبوس ها... خلاصه، هوا آنقدر گرم شده بود که مشتاقانه در آرزوی بازگشت هوای ابری و بارانی هميشگی لندن بودم. خدا رحم کرد و روز سه شنبه، با بارش باران بهاری و ملايم شدن دوباره هوا آغاز شد.

| بی بی سی مسئول محتوای وبسايت های ديگر نيست