وبلاگ بی بی سی فارسی

تو کشور ما زنان و دختران وقتی صحبت از مد و گذران می شود همه با بهترین روش های خود رو نشان می دهند ولی هنگامی که صحبت از جامعه و مشکلات آن پیش می آید خودشان را کنار می کشند و آبرو و حیثیت رو جلو قرار می دهند و از بیان واقعیات صرف نظر می کنند به امید این که عدم بیان جرات واقعیات ما را از درک واقعی آن دور نسازد

سلام امید جان،
هر کاری زحمت و مشکلات خودش رو داره. جامعه ایران هم ویژگیهای خودش رو داره.
اینکه در برخوردهات موفق نیستی، بیشتر به خودت بستگی داره تا جوونهای تووی کوچه و خیابون. باید ببینی چطور میتونی اعتماد مردم رو جلب کنی. به عنوان مثال، بهتره که جمع های خصوصی تر رو امتحان کنی و بعدش هم توقع نداشته باشی که همه اونطوری که دوست داری رفتار کنن.
موفق باشی

دوست عزیز خبرنگار شما در ایران داری زندگی میکنی و از نزدیک مشکلات همسن و سالهای خودت را میبینی. میبینی که چقدر دروغ و ریا زیاد شده چطور توقع داری در این شرایط حرف شما را قبول کنن؟
وبا شرایطی که خودتان میدانید که سختگیری ها از طرف دولت و خوانواده ها هست خیلی ها دوست ندارن که عکسشان چاپ شود

زندگی در یک جامعه ای که دیکتاتوری دینی بر اون حاکمه و همیشه زنها رو نشانه میگیره و راحت میتونه به بهانه دین ازارشون بده، متهمشون کنه و گاهی از کار و تحصیل محرومشون کنه، واقعا این همه احتیاط رو می طلبه.

با سلام
فرکانس جدید رادیو بی بی سی برروی هات برد ضعیف است و نمی توان رادیو را گرفت لطفا کاری بکنید.

شايد خبرنگار بودن به قواره شما نیایید! شاید زیاد هم اکت می کنید. یا هم سن تان کم است یا اینکه در شناخت عناصر تشکیل دهنده برنامه تان، دقیق نیستید. پیش از طرح این سوالها، باید خود تان در مورد آن فکر کنید و سعی کنید جواب پیدا کنید. البته ببخشید اگر رک و بی ریا صحبت کردم...پیروز باشید دیگر مردم را نترسانید!

می دونید شاید یکی از مشکلات جامعه ما این باشه که خبرنگارایی مثل شما که بیان توی جوونا خیلی وقت بذارن کم پیدا می شن ... مثلا خود من یک دوست خبرنگار دارم که همش دنبال سوژه های داغ می گرده ...بعدش هم چون معمولا واسه خبرگذاریها کار می کنن بیشتر رو سرعت تکیه دارن تا کاوش مسائل... اما من که گزارشهای بی بی سی رو گوش می کنم می بینم یه نمونه کوچیکی از ورلد سرویسه و داره تقریبا اون مسیر رو طی می کنه و اگه خبرنگارای جوون ما هم بیشتر خودشون رو قاطی جوونای جامعه کنن شاید این جوونا هم با خبرنگارها برخورد راحت تری داشته باشن... در کل اصلا تو ایران این چیزا هنوز جا نیافتاده...شعار زیاده ولی ضعف خیلی زیادتر وجود داره.

می دونید من فکر می کنم بهتره در وبلاگ ها مودب تر باشیم. مثلا این نظر دوستمون در مورد قواره و رفتار و اینها به نظر من کمی بی انصافی است. چون دنیای امروز دنیا قواره و قیافه نیست یا سن و سال و من که مطالب خانم غلامی را چند بار خوانده ام فکر نمی کنم از اون تیپ آدمهایی باشه که خودشو واسه کسی بگیره...یادم هست یکبار هم سه سال پیش ایشان رو در مرز دوغارون دیدم و اصلا اهل این حرفها نیست... درضمن من خودم هم در کنار درس دانشگاه خبرنگار افتخاری هستم و با این مسائل خیلی برخورد می کنم. اگر فرصتی شد در همین بخش کامنت ها بعضی وقتها براتون خاطرات کوتاهم رو می گذارم...

سلام و اميدوارم كه روز خوبي را داشته باشيد اصولاً‌ در كشور ما انشانهاي اين جامعه كمتر اعتماد مي كنند چون كه اعتماد به كلي از بين رفته و دليلش هم دولت و دولتمردان جمهوري اسلامي هستند كه اگه كسي وقتي از شما آدرس بپرسه فكر مي كنيد كه الان مي خواد شما رو دار بزنه و علتش هم بر ميگرده به 27 سال گذشته كه بعضي ها اين محيط خفقان را براي مردم به وجود آورده اند فكر بكنبد در چند سل قبل در ايستگاههاي بازرسي نوار كاستهاي ماشين شما رو هم وارسي مي كردن كه چي بقول فيلم تاريخي مارمولك: آقا ما شمارو به زور هم كه شده به بهشت ميبريم. خوب الان ملت جهنم هم با هاشون نمب رن چه برسه بهشت .
با تشكر عطا

نویسنده جان،
باز هم می گویم، جامعه ایران مثل هر جای دیگری مشخصات خودش رو داره. دوستان اگر مایل به بحث جامعه شناسی ایران هستند مشکلی نیست، اما ویژگی حرفه خبرنگاری روبرو شدن و برخورد با همینگونه مشکلاتی هست که دوست نویسنده بیان کرده. من با نظر فردین فرهادی موافقم. و برخلاف آقای رضا (ی دوم) فکر نمی کنم بی ادبی شده باشه. (به هر حال خدا رو شکر که ایشون اسم نویسنده رو می دونه). منظور از قواره، لباس و تیپ و رفتار نیست. منظور حرفه ای بودن در کاره و نه برخورد اینقدر احساسی.